สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

เว็บบอร์ดพูดคุยทักทายความคืบหน้า ปล้นใจจอมมารค่ะ
ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ความคืบหน้า ปล้นใจจอมมารค่ะอ่าน 1043 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ความคืบหน้า ปล้นใจจอมมารค่ะ
9/5/2557 9:27:00

 

ตอนนี้ข้าวกำลังเร่งปั่นเรื่องนี้อยู่ค่ะได้ 225 หน้าละค่ะ ดูท่าจะยาวกว่าจ้างรักแน่เลยค่ะ

ตั้งใจเขียน 180 หน้าแล้วมันมาจากไหนกันอีก 45 หน้า จะขยันอะไรขนาดนี้กัน

 

ข้าวจะเร่งให้จบก่อนวันที่ 15 นี้ค่ะ พอดีเจอปัญหานอยหลายเรื่องค่ะ มันเลยทำให้ปั่นงานได้อย่างไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร ถ้าเดือนนี้เสร็จทันต้นเดือนหน้าก็น่าจะวางแผงนะคะ นี่กำลังใส่ฉากดราม่าอยู่ค่ะ มันใช้พลังเยอะ แต่ยายคนเขียนกำลังเครียด 3 เรื่องค่ะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยสะเทือนอะไรง่ายๆ ถ้าเจอแค่ครั้งสองครั้ง แต่นี่มา 3 เรื่องในเดือนเดียวกัน ก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ

 

แต่จะพยายามเร่งปั่นงานให้จบนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ข้าวตลอด 

ถึงเครียดก็ต้องทำงานค่ะ ตัวอย่างที่กำลังปั่นอยู่ค่ะ

 

“ลดาคงจะไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะเลวได้ถึงขนาดนี้”

“ใช่ค่ะ เพราะลดามั่นใจมาตลอดว่าคุณอัคคีเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษที่รักจริง”

“มันก็แค่คำพูดหลอกลวงกับการสร้างภาพเท่านั้นล่ะ”

“ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณอัคคีจะเป็นคนอย่างนี้ไปได้”

“ลุงมองเห็นตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ดีเลยสักนิด ลดาเสียใจตอนนี้ดีกว่าที่แต่งงานกันไปแล้วมารู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเลวมาก มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่านี้เยอะ”

“แล้วทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงยอมร่วมมือกับลุงวัชกันคะ”

“ก็ผู้หญิงคนนี้ไม่อยากเสียนายอัคคีไปแล้วก็ไม่อยากให้ลดาโดนหลอก เขาเลยยอมร่วมมือกับลุงเพื่อทำให้ลดาเลิกกับผู้ชายคนนี้ให้ได้ จะได้รู้ว่าคำพูดของผู้ชายคนนี้เชื่อไม่ได้”

“วันนี้ดาวจะอยู่เป็นเพื่อนลดาเองค่ะลุงวัช”

“ลุงรู้ว่าความจริง มันทำให้เจ็บปวด แต่สักวันหนึ่งลดาก็จะลืมมันไปได้เอง” เขาไม่ได้อยากทำร้ายความรักของลูกสาวแต่เขาไม่อยากให้แก้วลดาเสียใจเพราะผู้ชายสารเลวคนนี้

“ลุงฝากหนูดาวดูแลลดาด้วยนะ”

“ค่ะลุงวัช ไม่ต้องห่วงค่ะ แล้วถ้าเกิดว่าคุณอัคคีมาหาลดาล่ะคะจะทำยังไงคะลุงวัช”

“ก็ไม่ต้องให้ลดาคุยกับผู้ชายคนนั้นอีก ไล่กลับไปเลย” วัชระเสนอความเห็นออกมา ก่อนจะหันไปบอกคนรับใช้ของตนเองที่ยืนอยู่ไม่ไกล “แหววถ้าผู้ชายที่ชื่ออัคคีมาขอพบคุณลดาไม่ต้องเปิดประตูให้นะ”

“ได้ค่ะคุณวัช” ซึ่งคนที่อยู่บนห้องชั้นบนก็นั่งร้องไห้จนน้ำตานองใบหน้า พร้อมกับมือเรียวทุบไปยังหมอนที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาไม่ต่างกัน

“ทำไมคุณต้องทำกับฉันอย่างนี้ด้วย คุณหลอกฉันทำไม ทั้งที่ฉันอุตส่าห์เชื่อใจคุณ”

ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็พลันดังขึ้นมาซึ่งปกติเขาจะต้องโทรศัพท์มาหาตนเองอยู่ตลอด แม้ว่าหญิงสาวจะไปทำงานเขาก็มักจะโทรหาเธอ หรือไม่บางทีแก้วลดาก็เป็นคนโทรหาเขาเช่นกัน แต่ทว่านับจากนี้ต่อไปเธอจะไม่มีวันโทรหาอีกฝ่ายแล้วพอกันที เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ถ้าเป็นเมื่อก่อนพอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังซึ่งเธอได้ตั้งริงโทนไว้เพื่อที่ว่ายามที่ชายหนุ่มโทรมาเธอจะได้รู้ว่าเป็นเขา

ได้ยินเสียงริงโทนเพลงหลับตาของอีกฝ่ายซึ่งเป็นเสียงร้องของเขาแก้วลดาก็จะรีบหน้าชื่นรับโดยเร็ว แต่ในยามนี้เธอได้แต่นอนมองมันด้วยความเจ็บปวดหัวใจ เสียงเพลงที่บอกความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีให้ต่อเธอ ซึ่งแก้วลดาชอบฟังก่อนนอนทุกคืน มันเรียกร้องให้แก้วลดาลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ แต่ทำได้เพียงอย่างเดียวคือกำมันไว้ไม่ยินดีที่จะกดรับสายของเขา น้ำตาไหลออกมาอย่างมากมาย เพียงครู่เสียงโทรศัพท์ก็พลันเงียบลง

 

มองเห็นภาพของเขากับเธอที่ได้ถ่ายรูปด้วยกันโชว์อยู่บนหน้าจอเป็นช่วงเวลาที่เธอและเขาได้ไปเที่ยวที่เชียงใหม่ด้วยกันนอกจากนั้นก็มีภาพอื่นอีกที่ทั้งคู่ถ่ายภาพด้วยกันที่ชายทะเลก็มีอีกหลายรูป กายระหงทรุดลงไปนั่งกับพื้นข้างบานหน้าต่างที่ยาวจรดพื้นด้วยความเศร้าหมองยิ่งนัก พลางก้มหน้าลงซบกับหัวเข่าของตนเอง นัยน์ตาแดงก่ำทั้งสองข้าง ตาบวมช้ำไปหมด หลายชั่วโมงที่ผ่านมาแก้วลดาไม่ทำอะไรเลยนอกจากร้องไห้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น



เฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็นได้ กรุณา "เข้าสู่ระบบ" ก่อน เข้าสู่ระบบ
 
Online:  16
Visits:  885,957
Today:  1,058
PageView/Month:  28,659