สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

edf40wrjww2tContent:Content_Data
ผู้เขียน : วรดร   หัวข้อ : รักต้องอุ้มอ่าน 1136 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
วรดร
  • 0 กระทู้ที่เริ่มไว้
รูปไอคอน
หัวข้อ : รักต้องอุ้ม
9/3/2558 8:49:00

 

“เพี้ยะ!” ทันทีที่เธอเป็นอิสระ ฝ่ามือเล็กๆ ประเคนเข้าเต็มซีกแก้มของวิคเตอร์ จนใบหน้าคมคายสะบัดเพราะแรงตบ

 

เขายกมือใหญ่ๆ ขึ้นจับปลายคาง จับโยกไปโยกมาแก้อาการเจ็บชาที่เกิดขึ้น สายตาคมดุนิ่งสนิท มองจับจ้องใบหน้าบูดบึ้งของฑิฆัมพรตาไม่กระพริบ ไม่น่าเชื่อว่ามือเล็กๆ แค่นั้นจะหนักหน่วงจนหน้าเขาชาไปครึ่งหน้า รอยยิ้มเหยียดๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก

 

ไม่ว่าเธอจะขัดขืนหรือต่อสู้ เขาก็ไม่สน! และไม่มีทางถอยหลังหรือปล่อยให้เธอหลุดมือไปเป็นอันขาด

                “เข้าไปในรถ นางฟ้า”

 

วิคเตอร์เค้นเสียงกร้าว เขาเอ่ยบอกฑิฆัมพรเมื่อเธอยังยืนเฉย ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ด้านข้างลีมูซีนคันโตหลังจากออกมาจากโรงแรมหรูจนพ้นแบบไร้คนขัดขวาง

          

      “ไม่! ฟ้าไม่ไปไหนกับคุณเด็ดขาดวิคเตอร์ จะต้องให้ฟ้าบอกกี่ครั้ง ฟ้าไม่เคยคิดอะไรเลยกับคุณ ฟ้ากับฮิวล์จะแต่งงานกัน คุณจะทำแบบนี้ไปทำไม ฟ้าไม่ไปกับคุณฟ้าจะแต่งงาน”

 

                “ผมไม่ได้ร้องขอคุณนะนางฟ้า คุณต้องทำตามผม ก่อนที่ผมจะสั่งถล่มคนทั้งงานให้ราบเป็นหน้ากลอง เข้าใจใช่ไหม?

                “คุณมันคนบ้า ฟ้าไม่น่ามาเจอกับคนอย่างคุณเลยให้ตายเถอะ!

 

เธอกระทืบเท้าเร่าๆ อยากจะเกลียดเขาให้เหมือนไส้เดือนกิ้งกือ แต่หัวใจเจ้ากรรมมันไม่รักดี มันปฏิเสธเสียงร้องสั่งจากสมองโดยสิ้นเชิง เพราะภายในหัวใจของฑิฆัมพรมันมีเงาลางๆ ของวิคเตอร์แอบซ่อนอยู่...

         

       “อย่างถ่วงเวลา เข้าไปดีๆ ไอ้หมอนั่นมันไม่มีปัญญามาต่อกรกับคนอย่างผมหรอกคนสวย มันกระจอก...”

 

                “แต่! คนที่คุณว่ากระจอกนะวิคเตอร์ คือคนที่ฟ้ารัก ได้ยินไหมคะ”

เธอตอบเขาเสียงดังๆ ก่อนจะมุดเข้าไปนั่งในตอนหลังรถยนต์แบบกระแทกกระทั้น วิคเตอร์ชะงักไปนิด เขาค่อยๆ ข่มความโกรธลง กดมันให้ลึกๆ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางให้ฑิฆัมพรแต่งงานไปกับผู้ชายคนไหน

 

ถ้าหากเขายังยืนอยู่บนโลกใบนี้และยังหายใจเอาอากาศเข้าปอดอยู่ เมื่อนั้นฑิฆัมพรจะต้องเป็นของเขาคนเดียว ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

                “คุณจะหลอกตัวเองถึงเมื่อไรกันนางฟ้า... ยอมรับมาดีๆ ว่าคุณไม่ได้รักไอ้หมอนั่น แต่คุณแค่ต้องการหนีจากผม... คุณคิดว่าผมไม่รู้รึว่าคุณคิดยังไงกับคนอย่างผมน่ะคนสวย อย่าลืมสิว่าผมเป็นใคร?

 

วิคเตอร์ก้าวตามมาติดๆ เขาขยับเบียดชิดเธอและเอ่ยเสียงดังกังวาน มันดังก้องในหัวใจฑิฆัมพร จนเธอต้องเสก้มใบหน้าลงซ่อนแววตาตื่นตระหนกจากแววตาคมเฉียบของเขาให้พ้น เกรงว่าฝ่ายตรงข้ามจะจับพิรุธได้

          

      “ค่ะฟ้ารู้ว่าคุณเป็นใครวิคเตอร์ ฟ้าไม่เคยลืม...” เธอเอ่ยตอบเขาเสียงเคร่ง สะบัดใบหน้าหนีผินมองไปยังด้านนอก เมื่อรถยนต์คันหรูวิ่งฉิวออกจากตัวอาคารโดยไร้ซึ่งคนขัดขวางเหมือนเดิม

 

 วิคเตอร์พาดมือเหนือเบาะนั่งเขายกขาขึ้นไขว่ห้างและฮัมเพลงในลำคอ ไม่สนใจทีท่าตะบึงตะบอนจากคนด้านข้างเมื่อไม่ว่าเธอจะพยศแค่ไหน ในสายตาของเขาก็น่าเอ็นดูเสมอ จนเขาแปลกใจตัวเองยิ่งนัก ผ่านผู้หญิงมามากมายจนนับไม่ถ้วน

 

แทบจะไม่มีผู้หญิงแบบไหนที่เขายังไม่เคยลิ้มลอง แต่กลับมาสะดุดตาสะดุดใจกับแม่สาวแสนงอน ใบหน้าอ่อนเยาว์คนนี้ เพียงแค่สบตากันครั้งแรก มันเหมือนประจุไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งเข้าสู่หัวใจ จนเขาชะงักกึก ดวงตากลมโตแฝงความจริงใจและร่าเริงอยู่เสมอเป็นนิจ มองยังไงก็ไม่เคยเบื่อ แม้เธอจะมองเขาตาขวางทุกครั้งยามพบเจอกันก็เถอะ

      

          “ไปอยู่กับผมก่อนจนกว่าเรื่องนี้มันจะซาลง แล้วผมจะจัดงานแต่งงานกับคุณให้สมเกียรติ สมฐานะ”

 

                “หึ! คุณไม่เคยเปลี่ยนวิคเตอร์! ไม่ว่าเมื่อไร คุณก็เอาตัวเองเป็นใหญ่เหนือคนทั้งโลกตลอดมาไม่เคยสนว่าคนอื่นเขารู้สึกแบบไหนหรือต้องการหรือไม่!

 

                “หืม! ผมเป็นคนแบบนั้นรึนางฟ้า อย่างนี้ถ้าผมอยากจูบคุณ ผมก็ไม่ต้องขอคุณสิ ใช่ไหม? เพราะผมเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองนี่” วิคเตอร์เอ่ยลอยๆ เสียงเยาะๆ เขาแอบหัวเราะในลำคอเพราะคนข้างตัวผวาหลบแบบลุกลน หลังฟังคำพูดเขาจนจบ

 

                “อย่ามาทำบ้าๆ นะ คุณไม่มีสิทธิ์”

 

                “ถ้าคนอย่างผมไม่มีสิทธิ์ ผู้ชายทั้งโลกก็หมดสิทธิ์ที่จะเตะต้องคุณเหมือนกัน!” มือใหญ่กระชากร่างโปร่งบางเข้ามาในอ้อมแขน เขากระซิบแนบเรียวปากอิ่ม ก่อนจะตะโบมจุมพิตลงทัณฑ์คนใต้ร่างจนเธอตัวอ่อนยวบแน่นิ่งไปจนเขาเองก็ยังตกใจ

 

                “นางฟ้า! นางฟ้า”

 

เสียงสั่นๆ ตื่นตระหนกเมื่ออยู่ๆ ฑิฆัมพรก็แน่นิ่งเธอหมดสติหลังเขาจูบแบบไม่คิดชีวิต มือใหญ่ๆ ที่จับแต่ปืนกับปากกา ตอนนี้กลับกำลังบีบนวดเรียวแขนขาวเนียนและพัดโบกสายลมใส่ใบหน้าหวาน ดวงตาคมดุมีร่องรอยความวิตกกังวล เพราะเธอคือหัวใจของเขาไม่อยากให้เจ็บตัวหรือทุกข์ใจแม้ซักกะผีกเดียว

        

        ตัวรถยนต์ชะลอความเร็วลง สารถีคนขับตีวงอ้อมตัวเครื่องบินเจ็ทและจอบเทียบด้านข้างแบบนิ่งสนิท ก่อนจะกระซิบรายงานเจ้านายเสียงเบาๆ เมื่อเขาทั้งหมดมองเห็นว่าเธอหลับไม่ได้สติ อยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของเจ้านาย โดยที่เจ้าตัวโอบประคองแบบไม่ให้บุบสลาย

 

                “นายครับ”

 

                “หืม...”

 

                “เครื่องพร้อมออกเดินทางในอีก 15 นาทีครับ”

 

                “อืม...” เขาพยักใบหน้ารับ ช้อนอุ้มร่างโปร่งบางในชุดแต่งงานหรูหราเข้าสู่วงแขน ก้าวเท้าออกจากตัวรถยนต์ลีมูซีนตรงไปยังเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว เพื่อเหินฟ้าผ่านน่านน้ำประเทศไทยมุ่งตรงไปยังมอสโก รังรักในอนาคต ...

 

                แก้วไวท์ทรงสูงบรรจุน้ำสีเหลืองทองอร่ามค่อนแก้ว มันวางสงบนิ่งอยู่ด้านข้างลำตัวของวิคเตอร์ โดยที่เจ้าตัวนั่งนิ่งๆ ยกสองมือกุมไว้เหนือหัวเข่า พุ่งสายตาคมดุไปยังเตียงนอนกว้างเป็นจุดเดียว โดยที่บนที่นอนหนามีฑิฆัมพรนอนหลับสนิทอยู่บนนั้น

 

ชายกระโปรงชุดแต่งงานสีขาวแผ่กระจายเต็มเตียงกว้าง มันดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม แต่เมื่อเธอใส่มันเพื่อคนอื่น เขาจึงไม่ใคร่จะพอใจและต้องการมัน ร่างสูงใหญ่ผุดลุกจากที่นั่งเหมือนใจคิด มือใหญ่ค่อยๆ ปลดชุดแต่งงานนำเข้าราคาแพงออกจากร่างกายของฑิฆัมพรด้วยความไม่พอใจ

 

จนกระทั่งชุดผ้านุ่มๆ หลุดออกจากหัวไหล่กลมกลึง จนมองเห็นชั้นในสีขาวสะอาดด้านใน ลมหายใจเขาสะดุดกึก เริ่มรุ่มร้อนจนอยากจะฝากรักไว้ในกายเธอแน่นๆ ติดตรงที่ว่าไม่เคยขืนใจคนหมดสติมาก่อนจึงตลบชายผ้าห่มขึ้นคลุมภาพประติมากรรมชั้นเลิศ ก่อนที่อารมณ์หนุ่มจะปะทุเดือดมากกว่าที่เป็น

         

       กระบวนการลอกคราบนางฟ้าเป็นไปแบบทุลักทุเล และกว่าจะเสร็จสิ้นลงไป ใบหน้าคร้ามคมก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ อากาศร้อนระอุแผ่กระจายรอบๆ ตัวทั้งที่แอร์คอนนิชั่นทำงานตามปรกติ เครื่องทำอากาศเย็นเฉียบแต่วิคเตอร์เหมือนนั่งทับเตาไฟร้อนๆ มือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูก

 

มันคอยแต่จะวนเวียนอยู่เหนือเนินอกสร่าง อยากจะจับต้องให้เต็มมือ แต่ก็ต้องยับยั้งเอาไว้ก่อน แค่เป็นผู้ร้ายฑิฆัมพรยังไม่อยากจะพูดจะจาด้วย หากเป็นโจรบ้ากามเข้าไปอีกตำแหน่ง เธอคงไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ

          

      “ชิป!

 

เขาขว้างชุดเจ้าปัญหาออกไปห่างๆ สายตามองกองผ้าขยุกขยุยกลางเตียงด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นกว่าเดิม เขาหมุนตัวมองหาชุดใหม่เพื่อมาเปลี่ยนให้เธอ แต่ก็คงต้องพักเอาไว้ก่อน เพราะมันอันตรายเกินกว่าจะหักใจ ถ้าย้อนกลับไปบนเตียงอีกครั้ง ในเมื่อตอนนี้ใต้ผ้าห่มผืนโตฑิฆัมพรมีเพียงอันเดอร์แวร์ปกปิดความงามพิสุทธิ์แค่นั้นเอง...

          

      “อื้อ...”

 

เปลือกตาขยับขยุกขยิก ก่อนที่ร่างอวบอัดจะทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง เธอตะครุบชายผ้าเอาไว้จนแน่น เพราะรู้สึกเย็นวูบตลอดร่างกายหลังจากลุกขึ้นนั่งตัวตรงๆ

 

“วี้ด! เกิดอะไรขึ้นกับฟ้าคุณทำบ้าอะไรวิคเตอร์” เสียงหวานๆ กล่าวต่อว่าเขาทันที ที่เธอตั้งสติได้ โดยมือเล็กๆ กำผ้าห่มในมือแน่น ดวงตาตื่นตระหนกหวั่นไหวในเสถียรภาพของตัวเอง

         

       “ถ้าผมทำนะคนสวย คุณไม่ได้มาแหกปากต่อว่าผมอยู่แบบนี้หรอกน่า เราสองคนน่าจะสนุกกันแบบสุดเหวี่ยงอยู่บนเตียง แทนการที่คุณจะมาด่าผมอยู่ปาวๆ แบบนี้”

 

วิคเตอร์เอื้อมหยิบแก้วไวท์ เขายกชูให้ฑิฆัมพรก่อนจะจรดริมฝีปากตัวเองตรงขอบแก้ว แต่ไม่วายส่งสายตาหวานฉ่ำมองหัวไหล่กลมกลึงที่โผล่พ้นผืนผ้าแบบมีความหมาย

          

      ฑิฆัมพรมองตามสายตาของฝ่ายตรงข้าม เธอรีบตลบชายผ้าคลุมตัวจนมิด รีบมุดเข้าไปแอบซ่อนอยู่ใต้โปงผ้า ส่งเสียงต่อว่าเขาเสียงขรม

 

“ตาบ้า! หื่นกาม เอาเสื้อผ้ามาให้ฟ้าใส่นะ...วิคเตอร์...ไม่อย่างนั้นฟ้าจะขอไม่มองหน้าคุณชั่วชีวิต”

         

       “ไอ้ชุดไร้รสนิยมนั่นน่ะ ผมให้คนของผมเอาไปทิ้งแล้วล่ะนางฟ้า คุณคงต้องทนสวมชุดที่ผมเตรียมหาไว้ให้ คุณจะยอมไหมล่ะ คนสวย”

 

มือใหญ่แกว่งแก้วไวท์ในมือไปมาเขาเพ่งสายตามองตามน้ำสีทองและพยายามไม่เหลือบสายตาไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ เอ่ยถามลอยๆ และรอคำตอบ เพราะไม่ว่าของกำนัลอะไรก็ตามแต่ที่เขาส่งมอบให้ฑิฆัมพร เธอจะส่งคืนมาแทบทุกอย่างไม่แม้จะชายตาแล ไม่ว่าจะเป็นช่อดอกไม้ธรรมดาหรือสร้อยเพชรราคาแพง

         

       “จะชุดใหม่หรือชุดเก่าก็รีบเอามาเถอะค่ะ ฟ้าไม่นิยมเปลือยกายคุยกับคนที่ไม่สนิท”

 

เธอกระแทกเสียงฉุนเฉียวตอบกลับไป เมื่อไม่ชินที่จะอยู่ในที่รับตาคนกับวิคเตอร์โดยที่ร่างกายมีแค่อันเดอร์แวร์ปกปิดร่างกายแค่นั้น ผิวกายใต้ผ้าห่มเห่อร้อนขึ้นสีชมพูระเรื่อ เป็นเพราะเอียงอายฝ่ายตรงข้าม ไม่รู้ว่าหมอนั่นสอดส่องสำรวจร่างกายเธอไปถึงไหนบ้าง “คนบ้า!

 

เธอหมุบหมิบต่อว่าเขาใต้ผ้าห่มหนาๆ ริมฝีปากอิ่มเต็มเม้มแน่น

“ปุ!...” วิคเตอร์โยนเสื้อเชิ้ตสีเข้มของตัวเองไปบนเตียงนอน เพื่อให้คนสวยได้สวมใส่

          

      “คุณอยากสนิทกับผมมากกว่าที่เป็นอยู่ไหมล่ะครับ จะสนิทแนบเนื้อขนาดไหนผมก็ยินดีบริการ”

 

เขาเอ่ยเสียงกระหึ่ม อารมณ์หนุ่มพุ่งปรู๊ดจนติดฝ้าเพดาน แค่คิดถึงช่วงเวลาแสนหวานระหว่างตัวเองกับฑิฆัมพร

         

       “บ้า! ใครต้องการกันล่ะ ฟ้าไม่ได้อยากสนิทสนมกับคุณหรอกนะวิคเตอร์ ฟ้าไม่อยากอยู่กลางวงล้อมของมาเฟียไปชั่วชีวิต ชีวิตคนปรกติคุณไม่รู้จักหรอกค่ะว่าพวกเขามีความสุขกันขนาดไหน ไม่ต้องอยู่แบบเสี่ยงๆ และต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา”

 

                “ก็มันช่วยไม่ได้นี่นางฟ้า ผมเกิดมาผมก็เป็นแบบนี้แล้วนี่ ผมก็ต้องอยู่แบบนี้ไปชั่วชีวิตจะให้ผมเปลี่ยนแปลงอะไรตอนนี้คงจะไม่ทันแล้ว ไอ้ที่ผมเป็นมาเฟียผมไม่ใช่คนหรอกหรือยังไงครับ ผมมีอำนาจผมมีเงิน ผมก็สามารถมีความสุขได้ในแบบของผม ซึ่งคุณปฏิเสธความเป็นตัวตนของผมไม่ได้หรอกครับ เพราะ...คุณจะต้องทนและยอมรับกับมัน”

 

                “ไม่! ฟ้าจะไม่ทน และฟ้าไม่ต้องการวิถีชีวิตที่เสี่ยงกับลูกปืนกับอันตรายรอบด้าน”

 

                “มันไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกนางฟ้า ผมเปลี่ยนมาทำธุรกิจถูกกฎหมาย เพียงแค่ในอดีตตระกูลผมมีอิทธิพลกับคนทั่วโลกแค่นั้น มันเลยฝังอยู่ในเส้นเลือดของมาริน เราไม่เคยทำร้ายใครก่อน... ถ้าเขาหวังดีกับองค์กรของเรา แต่ถ้าใครมาร้าย ผมก็พร้อมจะต้องตอบโต้ในแบบฉบับของผม ในเมื่อมันหมายถึงศักยภาพของมาริน ที่ผมต้องปกป้องรักษาเอาไว้ สืบทอดให้กับรุ่นต่อๆ ไป ซึ่งอาจจะเป็นลูกของเราก็ได้ในอนาคต”

 

                “เราสองคนไม่มีอนาคตร่วมกันหรอกค่ะวิคเตอร์ มันมีแต่อนาคตของฟ้า กับอนาคตของคุณ! ในเมื่อเราอยู่บนถนนคนละทาง” เธอเถียงคอเป็นเอ็น ไม่สนใจใบหน้าตึงๆ ของฝ่ายตรงข้ามและความไม่พร้อมของตัวเอง

 

                “ดูเหมือนคุณจะมั่นใจมากไปหน่อยนะนางฟ้า คุณลืมไปแล้วรึ...ว่าตอนนี้คุณอยู่ใต้ความคุ้มครองของผม บนน่านฟ้ารัสเซีย! แล้วอย่างนี้คุณจะหนีรอดอุ้งมือของผมไปได้ยังไง”

 

วิคเตอร์รินไวท์ลงแก้วอีกครั้ง เขายกแก้วไวท์ขึ้นดื่มอักๆ เพื่อลดความร้อนรุ่มในร่างกาย ก่อนจะเอ่ยหยันๆ ทั้งตัวเองและฑิฆัมพรถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน

       

         “ฟ้า...ฟ้ายอมตายหากคุณข่มเหงฟ้า คุณจะได้แต่ร่างกายที่ไร้ลมหายใจ”

 

เธอกัดฟันตอบเสียงเคร่ง เกร็งตัวแน่นหากเขาเข้ามาจู่โจม เธอก็จะขอสู้สุดชีวิตให้เธอตายไปเสียดีกว่า จะต้องตกเป็นรองวิคเตอร์ มาริน

          

      “คุณคงเกลียดผมมากเลยสินะ นางฟ้า” เสียงอ่อนๆ ของเขาเอ่ยถามจนเธอรู้สึกใจเสีย แต่หากเธออ่อนลงเขาจะใช้วิธีนี้โน้มน้าวจนเธออาจจะใจอ่อน

 

                “ใช่! ฟ้าไม่เคยรังเกียจใคร เท่าคุณมาก่อนเลย วิคเตอร์!” เธอตัดสินใจเอ่ยตอบเพื่อให้เขารู้ว่าเสน่ห์ล้นเหลือที่เขามี ใช้กับเธอไม่ได้ผล

 

                “ฮ่าๆ... แต่ไอ้คนที่คุณเกลียดคนนี้ กำลังจะเป็น “ผัว” คุณนางฟ้า ทีนี้พอจะเปลี่ยนความรู้สึกได้หรือยังคนสวย ต่อให้คุณมีปีกคุณก็บินหนีผมไปไม่พ้นหรอกครับ”

 

.                “หลงตัวเอง บ้าอำนาจ ในโลกนี้คงไม่มีใครเป็นคนบ้าเหมือนคุณ สมัยนี้ไม่ใช่สมัยยุคหินนะคะ ที่ถูกใจชอบใจใครก็ทุบหัวลากเข้าไปในถ้ำ เราเป็นมนุษย์มีอารยธรรมสูงส่งกว่านั้นเยอะ แต่คุณกลับลากทุกสิ่งกลับไปสู่ที่จุดเดิม บ้าสิ้นดี!” เธอสบถเสียงกร้าว รีบสวมเสื้อผ้าบนกายเปล่าเปลือยแบบทุลักทุเล ใต้โปงผ้าห่ม

 

               “ผมไม่ได้ทุบหัวคุณนี่ นางฟ้า ผมแค่อุ้มคุณขึ้นเครื่องบิน เหินฟ้าไปครองรักกันที่รัสเซีย แค่นั้น... แค่นี้สูงพอไหมทูนหัว เหนือแผ่นดินเป็นพันๆ ไมล์”

 

 

วิคเตอร์ยักหัวไหล่ เขาเปิดยิ้มกว้างส่งให้ฑิฆัมพรเมื่อเธอโผล่ใบหน้าออกมาจากใต้ผ้าห่มและใบหน้าหวานบึ้งตึงเธอถลึงตาใส่และเคี้ยวฟันกรอดๆ มองสบตาเขาแบบไม่คิดจะหลบ...



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : รักต้องอุ้ม
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  18
Visits:  927,239
Today:  344
PageView/Month:  28,188