สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

เว็บบอร์ดเพลิงสวาทเจ้ามาเฟียตอน 7 ยังไม่ทันหวานน้ำผึ้งก็ขมปี๋
ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ตอน 7 ยังไม่ทันหวานน้ำผึ้งก็ขมปี๋อ่าน 792 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ตอน 7 ยังไม่ทันหวานน้ำผึ้งก็ขมปี๋
31/3/2558 11:11:00

 photo 01_zps102ooogr.jpg

ช่วงเช้าวิคเตอร์เป็นคนลงมือปรุงอาหารเหมือนเมื่อวานใครจะเชื่อว่ามาเฟียจอมโหดเช่นเขาจะเข้าครัวทำอาหารได้ ส่วนฑิฆัมพรกลับไม่มีฝีมือในการทำอาหารใดๆ สักชนิด

เธอเป็นคุณหนูที่พ่อและแม่ตามใจ มีคนรองมือรองเท้า จนไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง ชีวิตในต่างแดนเธอก็ไม่ต้องดิ้นรนเมื่อพ่อแม่มีฐานะร่ำรวย จนเธอไม่ต้องกระเสือกกระสนหาเงินเพื่อยังชีพในต่างแดน

หญิงสาวเกิดมาพร้อมกับความสะดวกสบาย ทำอาหารไม่เป็นจึงเป็นเรื่องปรกติของคุณหนูลูกหลานคนมีสตางค์ทั่วๆ ไป

ขณะที่ฑิฆัมพรก็เอาแต่เล่นกับกระต่ายขนฟูซึ่งวิ่งวนอยู่รอบโต๊ะอาหาร จนลืมไปเสียสนิทใจว่าเธอไม่ได้เต็มใจมาอยู่ที่นี่ ถูกฉุดลากมาด้วยซ้ำ แต่วิคเตอร์ปฏิบัติเสมือนเธอเป็นเจ้าหญิง

อำนวยความสะดวกให้แทบทุกอย่างเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่  แต่อีกฝ่ายกลับเห็นกระต่ายดีกว่าผู้ชายสุดหล่อที่น่ากิน ซึ่งแม้จะทำยังไงเธอก็ไม่ใส่ใจดังเดิม

ขนฟูอย่าซนลูก...

เธอร้องเรียกเสียงหวาน เมื่อเจ้ากระต่ายน้อยวิ่งลุ่นๆ หัวซุกหัวซุนตามซอกตู้ กระต่ายน้อยเริงร่าเมื่อมันรู้เหมือนที่เธอรู้ว่าหากวิคเตอร์อยู่ใกล้ ไม่ว่าใครก็ตามถ้าเขาให้ความคุ้มครองจะไม่มีใครกล้ากำแหงยื่นหน้าเข้ามาต่อกรด้วย

สายตาอ่อนเชื่อมมองสาวน้อยตรงหน้าเสียฉ่ำหวาน ไม่ว่าเธอจะตะบึงแง่งอนมากเพียงใดก็ตามเขาก็ไม่ใส่ใจเลยเพราะรับรู้ว่ายังไงตนเองก็สามารถปราบพยศอีกฝ่ายได้ แตในระหว่างนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น

เข้าไปไม่ได้ครับ! มิส เจ้านายงดรับแขกครับ ผมไม่ทราบว่าคุณรู้มาจากไหน ว่าเจ้านายพักอยู่ในกระท่อมนี้ แต่ผมให้มิสผ่านเข้าไปไม่ได้จริงๆ

เสียงบอดี้การ์ดส่วนตัวของวิคเตอร์เอ่ยห้ามใครสักคน เสียงดังลั่น เขาขมวดคิ้วนิ้วหน้าแน่น ใคร? กันนะที่กล้าเข้ามาในช่วงที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัว

ใครกันที่กล้าดี ฝืนที่จะเข้ามาหาเขาให้ได้ ไม่ฟังแม้แต่เสียงห้ามปรามของทีมบอดี้การ์ด

ฑิฆัมพรเองก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายนั้นเหมือนกัน เธอเลิกคิ้วขึ้นสูง ค่อยๆ วางช้อนส้อมในมือลงยังจานอย่างรู้สึกอิ่มตื้อ ซึ่งเธอเองก็อยากรู้เช่นกันว่าใครมาหาเขา

โดยเฉพาะเมื่อรับรู้ว่าเป็นเสียงผู้หญิงด้วย ปากบอกเกลียดเขา แต่กลับสนใจในตัวผู้มาใหม่อย่างมาก สำหรับมาเฟียหนุ่มกลับรู้สึกคุ้นหูกับเสียงที่ว่ายิ่งนักแต่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด

ให้ตายเถอะ! ใครนะฝ่ามาถึงนี่ได้วิคเตอร์สบถเสียงขรม ขอออกไปดูหน่อยได้ไหมยาหยี? ว่าใครมาส่งเสียงโวยวายอยู่หน้าบ้านของเรา...

ตามสบายเธอตอบอย่างไม่ยินดียินร้ายราวกับไม่สนใจใครจะมาหาอีกฝ่าย แต่ข้างในน่ะแทบจะนั่งไม่ติดทีเดียว

สิ้นคำอนุญาตวิคเตอร์จึงลุกขึ้นไปดูเหตุการณ์ก่อนที่จะลุกลามใหญ่โต โดยเฉพาะบังอาจมาขัดขวางเวลาส่วนตัวของเขากับเธอ ที่ยังไม่คืบหน้าไปถึงไหนเลย

ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ที่เธอปิดประตูใส่หน้าก็หวังว่าปล่อยให้พยศไปก่อนแล้วเขาจะเป็นจ๊อกกี้หนุ่มปราบม้าจอมดื้อตัวนี้ให้อยู่หมัด แต่ดันมีคนมาขัดขวางซะนี่

บริเวณด้านหน้ากระท่อม ซิเพียร่ากำลังกระฟัดกระเฟียด เมื่อบอดี้การ์ดนับสิบกรูเข้ามาห้อมล้อมเธอเอาไว้ พวกเขาพยายามกันเธอออกไป ไม่ยอมให้เข้าพบวิคเตอร์

เธอสู้อุตส่าห์ฝ่าพายุหิมะสูงท่วมหัวและอากาศหนาวเย็นจนเลือดในกายแทบจะจับก้อนแข็งตาย รถยนต์ที่สามารถวิ่งฝ่ากองหิมะกองสูงๆ มาได้ก็หาได้ยากเย็น ยิ่งรู้ว่าพวกเขาจะต้องเข้าไปในอาณาเขตของมารินยิ่งมีแต่คนถอนตัว

ไม่ว่าเธอจะให้ค่าจ้างที่แพงขึ้นเท่าใดไม่มีใครสนใจสักคน โชคดีที่มีคนขับรถยนต์ขี้เมาอยู่ในบริเวณนั้น เธอจึงจำต้องจ่ายในราคาขูดเลือดเธอซิบๆ เพื่อจะได้ตะกายขึ้นมาบนยอดเขาสูงๆ นี้ได้

แต่เมื่อมาถึงสิ่งที่เธอได้รับคือการไม่ต้อนรับจากบอดี้การ์ดนับสิบ เธอแค้นจนแทบกระอักเลือด เมื่อทุกสิ่งที่ต้องการไม่ได้เป็นอย่างที่ใจคิด เธอกับวิคเตอร์มีความสัมพันธ์กันเมื่อนานมาแล้ว และเธอติดอกติดใจในบทรักโหดเถื่อนสะเทือนต่อมความอยาก

จนไม่ว่าจะผ่านผู้ชายอีกมากมายหลายคน ไม่มีใครเยี่ยมยอดเท่า วิคเตอร์ มารินได้เลย หลังความสัมพันธ์ลึกซึ้งครั้งนั้นเธอได้เงินจำนวนมหาศาลเป็นสิ่งตอบแทนและเขาตัดความสัมพันธ์ทันที ไม่ฟังคำทัดทานจากเธอเลย

รสสวาทหอมหวานที่อบอวนอยู่ในกายแค่คิดถึงเธอก็กระสันซ่านจนอยากจะลิ้มรสมันอีกซักครั้ง เธอรู้ข่าวโดยบังเอิญว่าวิคเตอร์จะมาพักผ่อนยาวบนกระท่อมปีกไม้ในฝันที่สาวๆ ทั่วทั้งมอสโกปรารถนาอยากได้ใช้ช่วงเวลานั้นกับวิคเตอร์ซักครั้ง ในอาณาเขตมารินเป็นที่หวงห้ามและไม่มีใครกล้าล่วงล้ำ

ปล่อยฉันนะไอ้พวกบ้า พวกแกไม่รู้หรือไง? ว่าฉันกับวิคเตอร์สนิทกันแค่ไหน

เธอแผดเสียงกรี๊ดๆ หนาวก็หนาว อยากเข้าไปหาความอบอุ่นด้านใน แต่ไอ้คนพวกนี้กลับต้อนหน้าต้อนหลังไม่ยอมให้ผ่านเข้าไปเสียที

เราไม่รู้หรอกครับคุณซิเฟียร่าว่าคุณมีความสำคัญกับเจ้านายแบบไหน พวกผมรู้แค่ว่าช่วงนี้เจ้านายไม่รับแขกและอีกอย่างไม่มีคำสั่งถึงพวกผม ว่าคุณจะขอเข้าพบ ไม่มีคำอนุญาตผมให้คุณเข้าไปไม่ได้หรอก เจ้านายเอาผมตายเลย

ส่งเสียงดังกันทำไม! เกิดอะไรขึ้นเหรอ หา!วิคเตอร์เปิดประตูผางออกมา จนสายลมเย็นๆ พัดกรูเข้าปะทะใบหน้าจนชายิบ

วิคเตอร์ ซิเฟียร่ามาหาคุณค่ะ แต่ไอ้พวกนี้ทั้งหมด ไม่ยอมให้         ซิเฟียร่าเข้าไปหาคุณด้านในน่ะคะเธอวิ่งถลาเข้าไปหาชายหนุ่มเพราะอยู่ใกล้กว่า บอดี้การ์ดทุกคนตกใจแต่มันเกินกว่าที่จะฉุดดึงไว้ได้ทัน

ปล่อย!

ชายหนุ่มจับข้อมือกลมกลึงไว้มั่น เขากระซิบเสียงเคร่งบอกคนมาใหม่ และชำเลืองไปที่โต๊ะอาหารทันได้เห็นแผ่นหลังตั้งตรงของฑิฆัมพรหายลับกลับเข้าไปในห้องนอนพอดี

ซวยอะไรอย่างนี้วะ!เขาสบถวุ่นวาย กังวลใจสารพัดสารเพ

เมื่อกำลังคิดว่าจะใช้ช่วงเวลานับจากนี้เอาอกเอาใจอีกฝ่ายให้ติดใจตนเองจนไปไหนไม่รอด มารก็เข้ามาป่วนเพียงแค่ข้ามคืน

ใครไปส่งซิเฟียร่ากลับหน่อยซิ เชิญคุณกลับไปกับคนของผมนะ ช่วงนี้ผมงดรับแขก ขอใช้เวลาส่วนตัว!

เขากระแทกเสียงบอก พยายามแกะมือที่เกาะแน่นเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกว่าปลิงออกไปจากลำแขนและบั้นเอว ซิเฟียร่าทันได้เห็นฑิฆัมพรเข้าพอดี จึงรู้ว่าชายหนุ่มมีคู่นอนอยู่ก่อนแล้ว คงไม่ต้องการคู่ขาคนเก่าๆ จึงแสร้งเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา

เฮ้ย!

ร่างในอ้อมแขนรูดลงไปกองที่พื้นต่อหน้าต่อตา วิคเตอร์ถอนลมหายใจพรวด ยกมือขึ้นตบหน้าผากด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ทางด้านฑิฆัมพรถึงจะทำสีหน้าเฉยเมย แต่ในใจร้อนรุ่มไปหมด พลางสูดลมหายใจลึกๆ เธอพยายามข่มอารมณ์เดือดดาลที่กำลังปะทุขึ้นมาในอก แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ดีนักเพราะต้องรักษาฟอร์มไม่ให้เขารู้ว่าตนเองไม่ได้เกลียดเขาอย่างที่ปากพูด

ซ้ำยังหึงหวงเขาอย่างมากอีกด้วย เมื่อมองเห็นภาพที่อีกฝ่ายเกาะแขนเขาอย่างแนบชิด

กายนุ่มรีบเดินไปทรุดนั่งบนโซฟาบุนวมเนื้อนิ่มริมหน้าต่าง เธอมองฝ่าเกร็ดหิมะสีขาวโพลนออกไปไกลๆ พยายามไม่นึกถึงภาพสนิทสนมระหว่างวิคเตอร์กับผู้หญิงแปลกหน้าคนที่พึ่งมาใหม่เมื่อครู่นี้

ใบหน้าโฉบเฉี่ยวของหญิงผู้นั้นติดตาเธอจนยากที่จะสลัดให้หลุดออกไปจากใจ เมื่อหญิงสาวโสภาคนนั้นเคยเป็นหนึ่งในคู่ควงวิคเตอร์ที่เธอเคยเห็นผ่านสื่อสิ่งพิมพ์ช่วงเวลาหนึ่ง

อี๋! ตาบ้า

มือเล็กๆ ยกทุบพนักโซฟาระบายอารมณ์หึงหวง เธออยากตะกุยหน้าหล่อๆ ของวิคเตอร์และกระชากเธอผู้นั้นให้หลุดออกมาจากอ้อมแขนของเขาที่เธอเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว

แต่ที่ทำอยู่ในเวลานี้คือการกัดฟันแน่นๆ ข่มอารมณ์หึงสุดฤทธิ์ หากไม่อยากเสียหน้าก็ต้องทำให้ได้...

 

ขณะที่ในห้องกำลังข่มอารมณ์ให้เย็นลง ภายนอกห้องกำลังอลหม่านวุ่นวาย สาเหตุเพราะเมื่อซิเฟียร่าฟื้นขึ้นมาเธอไม่ยอมกลับ เธอร้องขออยู่พักด้วยหนึ่งคืนเพราะอากาศภายนอกเย็นยะเยือก

ลมพัดอื้ออึงและเกร็ดหิมะร่วงโปรยปราย การเดินทางจะมีอันตรายเพิ่มมากขึ้น เมื่อต้องเสี่ยงกับพายุที่กำลังเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

จะให้ซิเฟียร่าพักกระท่อมเดียวกับคนพวกนี้ได้ยังไงกันคะวิคเตอร์ มีแต่ผู้ชาย และหน้าตาไม่หน้าไว้ใจเลยซักคน ซิเฟียร่าจะมีชีวิตถึงพรุ่งนี้หรือเปล่าคะ คุณจะใจร้ายใจดำกับซิเฟียร่าลงคอหรือ กระท่อมนี้ออกจะกว้างขวางให้ซิเฟียร่าพักค้างคืนด้วยอีกคนไม่ได้หรือไงคะเธอเอ่ยเสียงหวาน ส่งสายตาฉ่ำหวานและหวังให้วิคเตอร์เมตตาสงสาร

โอ้ย! ไม่ได้หรอก คุณไปพักกระท่อมเดียวกับเจ้าพวกนั้นแหละดีที่สุดเขาตัดบทพร้อมทั้งหันแผ่นหลังให้ ปิดหูไม่รับฟังเสียงคร่ำครวญเพราะเกรงใจคนในห้องนอน

ให้เธอพักเสียที่นี่ล่ะค่ะ กระท่อมออกจะกว้าง... น่าเกลียดตายเลยที่จะต้องให้เธอไปนอนเบียดกับบอดี้การ์ดทั้งกลุ่ม

เสียงฑิฆัมพรเอ่ยขึ้นมาเพราะเธอทำใจร้ายแบบนั้นกับผู้หญิงมาใหม่ไม่ลง นี่เธอทำบ้าอะไรกันยอมให้ผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ด้วยในนี้  เขาหมุนตัวขวับเดียว ก่อนจะรีบร้อนเข้าไปอธิบายให้ฑิฆัมพรเข้าใจ

ไม่เป็นไรหรอกยาหยี เดี๋ยวผมจัดการเอง

อ้ายยๆ ตายๆ คุณมีคนใหม่อยู่ด้วยละสิคะ ถึงผลักไสซิเฟียร่าไปนอนที่อื่นสาวสวยรีบตีจริต เธอกรีดร้องเสียงดัง ส่งค้อนให้ผู้หญิงคนใหม่ของหนุ่มเจ้าเสน่ห์

ฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนใหม่ของวิคเตอร์ค่ะ แค่คนเคยรู้จัก... ไม่แน่ใจว่าในอนาคตจะยังคงเป็นคนรู้จักกันอีกหรือเปล่า

เธอเชิดใบหน้าจนคอตั้งตรง สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ๆ ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยตอบออกไปอย่างปิดบังความจริง ให้ตายเถอะรักเขาจะเป็นจะตายแต่ต้องบอกว่าเกลียดอีกฝ่ายเพราะยังจดจำความเจ็บปวดที่ถูกเขาตัดรอนอย่างไม่ใยดี

นางฟ้า! จะให้เขามาพักที่นี่ได้ยังไง ผมไม่อยากให้มีคนอื่นอยู่ร่วมกัน นอกจากเราสองคนนะครับ

ก็แค่คืนเดียว! หรือจะมากกว่านั้นก็ตามใจคุณค่ะ วิคเตอร์! แต่ช่วยกรุณาให้ใครไปส่งฟ้าที่แอร์พอร์ตด้วยฟ้าจะกลับเมืองไทย

โธ่ๆ ยาหยีไปกันใหญ่แล้ว ข้างนอกพายุลง เดินทางลงจากเขาตอนนี้ไม่ได้ เลยต้องให้ซิเฟียร่าพักค้างคืน กระท่อมไอ้พวกนั้นใหญ่พอให้เพิ่มคนได้อีกหนึ่งคน ไม่ต้องมาเบียดเสียดกันในกระท่อมหลังเล็กๆ นี่หรอกจ้ะ

วิคเตอร์รีบเข้าไปอธิบายชี้แจงให้ฑิฆัมพรเข้าใจ มือใหญ่บีบนวดตามแขนขากลมกลึง ลดอุณหภูมิในร่างกายของเธอให้ลดลงก่อนที่จะปึงปังไปอีกครั้ง

ซิเฟียร่ากำมือแน่น เธอมองภาพออดอ้อนของผู้ชายร่างใหญ่ กับผู้หญิงสาวสวยตัวเล็กๆ ด้วยสายตาแค้นเคือง วิคเตอร์ มารินฉายามาเฟียตัวร้าย เมื่อเขาเกิดมาในตระกูลของผู้มีอำนาจ ชื่อเสียงของมารินยืนยงมากกว่าสองชั่วอายุคน เธอไม่คิดว่าจะมาเห็นอะไรแบบนี้

ภาพที่ชายหนุ่มผู้เหี้ยมโหด ทำกริยาออดอ้อนกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ในน้ำเสียงพินอบพิเทา และส่งสายตาวิบวับเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ที่เกรงกลัวเจ้าของสุดชีวิต

ยัยนี่เป็นใคร? กัน สำคัญอย่างไรกับวิคเตอร์กันนะ

เธอครุ่นคิดและมองหน้าหวานๆ นั่นสลับกับใบหน้าวิคเตอร์ เหมือนเธอจะเคยเห็นยัยเด็กนี่ที่ไหนซักแห่ง ก่อนจะร้องอ๋อ!ในใจเมื่อนึกใบหน้าหวานๆ นี่ออก

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่กำลังจะแต่งงานกับหนุ่มหล่อทายาทของสายการบินลีมัสแอร์ไลน์ แต่เหตุไฉนเธอถึงมาอยู่ที่นี่

ในเวลานี้...เมื่อกำหนดการณ์การแต่งงานน่าจะไม่ใกล้ไม่ไกลวันเวลาในช่วงนี้ รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนริมฝีปากเคลือบสีจัดจ้าน เมื่อร่างแผนการขึ้นในใจ

ได้ทั้งเงินรางวัลจากสื่อที่พวกเขาอาจจะกระหายในข่าวคาวๆ ของคนดังและอีกทางได้จัดการกับผู้หญิงที่แย่งชายหนุ่มสมบูรณ์แบบไปครอบครองถึงสองคน

ทั้งๆ ที่คนอื่นปรารถนาอยากได้ ต่างกระเสือกกระสนเข้าใกล้ แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องดิ้นรนอะไรเลย พวกเขาก็เสนอหน้าเข้ามาให้เลือกกันหน้าสลอน

ไม่มีใครกล้าลองดีกับเขาโดยเอาข่าวเสื่อมเสียขึ้นหน้าหนึ่ง เมื่ออำนาจมืดในมือของวิคเตอร์ มีเปี่ยมล้น

 



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : ตอน 7 ยังไม่ทันหวานน้ำผึ้งก็ขมปี๋
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  27
Visits:  673,917
Today:  1,187
PageView/Month:  48,210