สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ตอน 2 ความจำเป็นอ่าน 940 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ตอน 2 ความจำเป็น
22/3/2558 9:24:00

 

 

ขวัญชีวาเดินทางกลับถึงห้องเช่าในย่านชุมชนแออัดเวลาก็  ล่วงเข้าวันใหม่เรียบร้อยแล้ว ทว่ากำลังจะไขประตู เธอก็พบความผิดปกติบางอย่าง ประตูห้องถูกเปิดแย้มเอาไว้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอได้ล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนาก่อนออกไปทำงาน

พอก้าวเข้ามาในห้องเช่าขนาดเล็ก ซึ่งเธอใช้เป็นที่ซุกหัวนอนอย่างเดียว ขวัญชีวาถึงกับชะงักงันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ด้วยว่าข้าวของในห้องถูกรื้อค้นกระจุยกระจายจนเกลื่อนห้อง

นี่มันเรื่องบ้าอะไร!หญิงสาวงึมงำหัวเสีย

พอตั้งสติได้ขวัญชีวาจึงเดินตรวจดูว่ามีทรัพย์สินของมีค่าอะไรหายไปบ้าง ใช้เวลาไม่นานหญิงสาวก็ได้คำตอบว่าไม่มีทรัพย์สินใดๆ หายไป ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกมากๆ หรือถ้าพูดให้ถูก คือคนร้ายแค่ต้องการสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเพื่อปั่นหัวเธอเล่นเท่านั้น

และผู้ที่น่าสงสัยมากที่สุดก็คือ อเล็กซานโดร ราเฟลโล่!

ขวัญชีวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับเรื่องที่เกิดขึ้น นี่อาจเป็นการประกาศสงครามระหว่างเธอกับอเล็กซานโดรก็เป็นได้ แต่พับผ่าเถอะ! พฤติกรรมของเขาไม่ต่างจากโจรย่องเบาเลย

เห็นแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้ นี่เหรอเจ้าพ่อมาเฟียที่ใครๆ ต่างให้ความเกรงกลัว เอาจริงๆ เขาก็เป็นแค่นักเลงชอบหาเรื่องเธอเท่านั้น

หญิงสาวทิ้งตัวนั่งบนเตียงนอนขนาดเล็ก แล้วคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในวันนี้และรวมไปถึงเรื่องเกี่ยวเนื่องซึ่งเป็นเหตุให้อเล็กซานโดรไปหาเธอถึงที่ผับ

เธอมั่นใจว่าอเล็กซานโดรไม่ได้มีธุระกับขวัญชนกแน่ มันน่าจะเป็นเรื่องหลานชายตัวน้อยมากกว่า เพราะนั่นเป็นเหตุจูงใจเพียงอย่างเดียวที่จะดึงอเล็กซานโดรเข้ามาเกี่ยวข้องกับเธอและขวัญชนกอีกครั้ง

หากเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกไม่น้อย เพราะก่อนที่ขวัญชนกและเอร์ลิโก้จะหย่าขาดกัน ทั้งสองได้ทำการตกลงว่าใครจะเลี้ยงลูก ซึ่งขวัญชนกตัดสินใจยกเจ้าหนูเดวิดให้กับเอร์ลิโก้เป็นฝ่ายเลี้ยงดู

เพื่อที่ว่าเด็กจะได้สุขสบายไม่ลำบากเหมือนพวกตน แต่ทว่าลุงมหาภัยอย่างอเล็กซานโดรก็คัดค้านเรื่องนี้หัวชนฝา

ซ้ำยังป่าวประกาศว่าไม่ขอรับ ลูกกาฝากของเอร์ลิโก้มาเลี้ยงดู!!

แน่ล่ะนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้เธอไม่ชอบขี้หน้าผู้ชายคนนี้ และถ้าเขามาหาเธอเพราะเรื่องเด็กจริง นั่นก็หมายความว่าเธอมีโอกาสที่จะเอาคืนผู้ชายคนนี้อย่างสาสมใจ

คราวนี้ล่ะเธอจะหาเรื่องให้เขาหัวปั่นให้ได้เลยคอยดู เธอจะหาเรื่องไถเงินเขา ทำให้เขากะอักและรับรู้ถึงความผิดหวังที่รุนแรง!

ขวัญชีวายิ้มให้กับความคิดของตัวเอง แล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้ จริงอยู่ว่าเธอต้องการเงิน แต่ไม่ใช่เพราะความกระหายเงิน ส่วนสาเหตุที่เธอต้องทำงานสองที่จนแทบไม่ได้พักผ่อน เป็นเพราะตอนนี้หลานชายสุดที่รักของเธอยังเข้ารับการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจรั่ว

และตอนนี้เธอต้องการเงินก้อนโตเพื่อใช้เป็นค่าผ่าตัด

เฮ้อ...ขวัญชีวาถอนหายใจออกมาอีกครั้งกับภาระอันหนักอึ้งที่เธอต้องแบกรับไว้ลำพัง

ใจจริงเธออยากให้หลานชายตัวน้อยมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ด้วยซ้ำ การที่เดวิดอยู่กับพ่อย่อมส่งผลดีกับตัวเด็กมากกว่า ทั้งเรื่องชีวิตความเป็นอยู่และในเรื่องค่ารักษาพยาบาล

แต่มันก็ไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิด ในเมื่อฝ่ายนั้นปฏิเสธความรับผิดชอบ ซ้ำยังเรียกหลานชายตัวน้อยของเธอว่า ลูกกาฝากเธอจึงต้องเลี้ยงเด็กคนนี้เอาไว้เป็นลูกของเธอเอง ซึ่งเธอทำได้ดีที่สุดได้แค่นี้เท่านั้น

ขวัญชีวาจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองอีกครั้ง ก่อนปรายตาไปมองรูปถ่ายของขวัญชนก รอยร้าวบนกระจกยิ่งทำให้เธอมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าผู้ที่บุกรุกเข้ามาค้นข้าวของจนกระจายคืออเล็กซานโดร

ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวหรี่แคบลงเป็นประกายระยับขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องสนุก ได้! ในเมื่อเขาเปิดสงครามกับเธอก่อน เธอก็พร้อมจะเดินหน้าเพื่อลุยกับอเล็กซานโดรสักตั้งเช่นกัน

คราวนี้ล่ะเธอจะทำทุกอย่างเหมือนที่เขาเคยตราหน้าเธอกับน้องสาวให้ดู!

 

ขวัญชีวาตื่นแต่เช้าจนเป็นนิสัย พอลุกจากเตียงได้ เธอจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานประจำ ซึ่งงานที่เธอยึดเป็นงานประจำนั้นยังหนีไม่พ้นกับเรื่องให้บริการ

นั่นคือ เธอเป็นพนักงานของบริษัทรับจ้างทำความสะอาดแห่งหนึ่งซึ่งเน้นให้บริการเรื่องงานบ้าน และรวมไปถึงเปิดให้บริการเรื่องจัดการตู้เสื้อผ้าให้กับลูกค้าที่ไม่มีเวลาดูแลตู้เสื้อผ้าของตัวเอง

หน้าที่หลักของเธอจึงมีแค่ทำให้ตู้ใส่เสื้อผ้าของลูกค้าเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่านั้น และวันนี้เธอกับเบอร์นาร์ดก็ได้รับมอบหมายภารกิจชิ้นใหม่จากบริษัทเพื่อไปจัดการตู้เสื้อผาของสุภาพสตรีท่านหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังโต

พอถึงเวลานัดหมาย เพื่อนคู่หูอย่างเบอร์นาร์ดจึงขับรถมารับเธอถึงหน้าอพาร์ตเม้นท์แต่เช้า

ไงเบลล่าเบอร์นาร์ดทักทายพร้อมรอยยิ้ม แต่ทว่าหญิงสาวยังเอาแต่ปั้นหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จาเมื่อก้าวขึ้นมานั่งในรถ

หน้างอแต่เช้าเลยนะยะ ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ?” เบอร์นาร์ดถามขึ้นอีกก่อนขับรถเลี้ยวออกจากซอย

ขวัญชีวาที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยปรายตามองเพื่อนสนิทนิดหนึ่งก่อนเบือนหน้ามองทาง ฉันไม่ได้โกรธเธอ พอดีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ

เบอร์นาร์ดปรายมองเพื่อนสาวที่ออกแนวทอมบอยนิดหนึ่ง ก่อนเบือนหน้ากลับไปมองทาง สีหน้าของเธอดูเหมือนไม่ใช่เรื่องนิดหน่อยเลยนะยะ

ดูออกเหรอ?”

เวลาเธอเครียดๆ ก็เป็นแบบนี้ทุกที มีเรื่องไม่สบายใจก็ระบายให้ฉันฟังได้นะ

ขวัญชีวาพ่นลมหายใจออกจากปากก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องให้      เบอร์นาร์ดฟัง เมื่อคืนมีคนงัดห้องพักของฉันน่ะ แล้วก็รื้อข้าวของกระจุยกระจาย

โอ้! แล้วเธอแจ้งความหรือยัง?” ขวัญชีวาส่ายหน้าพลางเอามือกอดอก

ไม่ได้แจ้ง

ทำไมไม่แจ้งล่ะ ตำรวจจะได้ช่วยตามจับตัวคนร้ายเบอร์นาร์ดรีบบอกอย่างเป็นเดือดเป็นร้อนแทน แต่ขวัญชีวากลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

ไม่มีของหาย แค่ถูกรื้อค้นเท่านั้น อีกอย่างกว่าตำรวจจะเก็บหลักฐาน ฉันขอเอาเวลาไปนอนดีกว่าเบอร์นาร์ดส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

แต่เธอก็ควรป้องกันไว้ก่อน อยู่คนเดียวมันอันตราย อย่างน้อยๆ ก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง

รู้น่า ฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้ก็แล้วกันหญิงสาวบอกเสียงห้วน

ระวังอย่างเดียวไม่ได้หรอก ต้องแจ้งตำรวจด้วย ช่วยกันหลายๆ ฝ่าย เธอจะได้ปลอดภัยเบอร์นาร์ดแนะวิธีให้อีก แต่หญิงสาวก็ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

แจ้งความแล้วจะช่วยอะไรได้ ตำรวจเซาเปาลูมีคดีมากมายให้ทำจนล้นมืออยู่แล้ว อีกอย่างถึงตำรวจจะมาทำคดีนี้ให้ ยังไงตำรวจก็ทำอะไรเจ้าหมอนั่นไม่ได้หรอกขวัญชีวาบอกด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

เธอรู้ได้ไงว่าตำรวจจะจับคนร้ายไม่ได้?” เบอร์นาร์ดนิ่วหน้า

รู้ก็แล้วกัน ตำรวจจะทำอะไรเจ้าหมอนั่นได้พอพูดถึงอเล็กซานโดร ขวัญชีวาก็ย่นจมูกด้วยนึกหมั่นไส้ผู้ชายอวดดีคนนั้น

เธอพูดเหมือนรู้ตัวคนร้ายเลย

ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร แต่ฉันไม่มีพยานเท่านั้น ช่างมันเถอะ ฉันขี้เกียจมีเรื่อง สู้เอาเวลามาทำมาหากินดีกว่า

เป็นงั้นไปเบอร์นาร์ดทำหน้ายุ่ง ฉันรู้ว่าเธอสบายๆ ไม่ชอบความยุ่งยากวุ่นวาย แต่บางครั้งก็ไม่ควรปล่อยปละละเลยนะเบลล่า บางทีคนร้ายอาจจะย้อนกลับมาอีกก็ได้ เธอควรแจ้งความป้องกันไว้บ้างนะเบอร์นาร์ดเตือนด้วยความห่วงใย

ฉันจะซื้อกุญแจมาคล้องประตูเพิ่มก็แล้วกันหญิงสาวบอกเพื่อตัดบท

นั่นก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีเบอร์นาร์ดส่ายหน้า

เธอมีวิธีแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้เหรอ?” ขวัญชีวาปรายตามอง         เบอร์นาร์ดอีกครั้ง

ถ้ามีปัญหามากนักก็ย้ายมาอยู่ที่ห้องเช่าของฉันก็สิ้นเรื่อง เธอกับฉันช่วยกันแชร์ค่าห้องคนละครึ่ง น่าจะประหยัดและปลอดภัยกว่าอยู่คนเดียวนะเบลล่าเบอร์นาร์ดเสนอขึ้น

ถ้าฉันย้ายไปอยู่ด้วยจริงๆ เธอจะสะดวกเหรอ ฉันมีเด็กด้วยนะหญิงสาวถามเพื่อความชัวร์ เพราะถ้าเบอร์นาร์ดไม่สะดวก เธอก็ไม่อยากรบกวนเพื่อน

สะดวกยิ่งกว่าสะดวกซะอีก เรื่องเด็กไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับฉันเลย เพราะยังไงเธอก็จ้างพี่เลี้ยงมาเลี้ยงเจ้าหนูเดวิดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ขวัญชีวาพยักหน้าน้อยๆ มันก็ใช่ แต่ฉันขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน

ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดมากเลยเบลล่า เธอย้ายมาอยู่กับฉัน เวลาไปทำงานจะได้สะดวกยิ่งขึ้นเบอร์นาร์ดหาแรงจูงใจเพิ่มอีกข้อ

ขวัญชีวาจึงชำเลืองตามองเบอร์นาร์ดอีก ถามจริงที่ชวนๆ นี่มีแผนการอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า?”

แผนอะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละเบอร์นาร์ดจีบปากจีบคอตอบ

ขวัญชีวานิ่วหน้าก่อนขยับตัวเพื่อหันมามองเบอร์นาร์ดอย่างจริงจัง ถ้าฉันไปอยู่ด้วยจริง แกกับแฟนจะมีปัญหากันมั้ยล่ะ?”

ไม่มีหรอก ตอนนี้ฉันโสดย่ะ ที่ชวนเพราะฉันไม่อยากอยู่คนเดียว บอกตรงๆ พออยู่คนเดียวมันฟุ้งซ่านน่ะ เหงาด้วยเบอร์นาร์ดสารภาพไปตามตรง สีหน้าเศร้าลง

เออไม่ต้องบรรยายมาก เห็นภาพแล้ว ว่าแต่ชวนฉันไปอยู่ด้วยแบบนี้ ไม่กลัวฉันปล้ำเอาหรือไง?” หญิงสาวถามอย่างสนุกปาก เพราะบรรดาเพื่อนในกลุ่มเธอจะสนิทกับซินเทีย และเบอร์นาร์ดมากที่สุด

กล้าถามนะยะขวัญชีวาหัวเราะ

ต้องถามเพื่อความรอบคอบไว้ก่อนไง

ถ้าเธอหน้ามืดจะปล้ำกะเทยทำสามีก็เอาสิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ฉันยังเวอร์จิ้นนะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเสียตัวให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยเบอร์นาร์ดทำท่าสะดีดสะอิ้ง ขวัญชีวาหัวเราะเสียงดัง

มีแต่เสียตัวให้ผู้ชายใช่มั้ย ?”

เออสิ เบื่อคนรู้ทันจังเลยเบอร์นาร์ดยอมรับตรงๆ ขวัญชีวาหัวเราะพลางส่ายหน้า

โอ๊ย เสียดายของว่ะ ไม่รู้จะเกิดเป็นผู้ชายทำไม

ฉันก็เกิดมาเพื่อให้ชะนีอย่างแกอิจฉาเล่นไงขวัญชีวากลั้วหัวเราะ

อิจฉาตายล่ะ ถ้าแกเป็นผู้ชายเต็มตัวมันก็น่าปล้ำอยู่หรอก แต่ปัญหาคือแกไม่ใช่ผู้ชายนี่สิ ต่อให้ฉันเมาจนหัวราน้ำยังไงฉันก็ข่มขืนแกไม่ลงว่ะเบอร์นาร์ดหัวเราะชอบใจ ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

เออว่าจะถามอยู่ เมื่อคืนก่อนที่ผับจะปิด ฉันเห็นผู้ชายคนนึงที่หน้าเคาน์เตอร์ เขามาจีบเธอเหรอ?”

ใครเหรอ?” ขวัญชีวานิ่วหน้า เพราะคืนที่ผ่านมามีลูกค้าหน้าตาดีหลายรายมานั่งหน้าเคาน์เตอร์เพื่อชวนเธอคุยและรวมถึงชวนเธอไปออกเดท

ก็ผู้ชายหล่อๆ ที่เทเหล้าลงพื้นน่ะ

พอเบอร์นาร์ดบอกรายละเอียดขวัญชีวาก็นึกออกทันทีว่าเป็นใคร ก็แค่พวกเศรษฐีงี่เง่าน่ะ อย่าไปสนใจเลย

แหม หล่อซะขนาดนั้นไม่สนใจไม่ได้หรอก ทั้งหล่อ ทั้งสมาร์ท ดูดี กะเทยอย่างฉันยังหวั่นไหวเลยขวัญชีวาส่ายหน้าให้กับกิริยากระดี๊กระด๊าของเบอร์นาร์ด

ถ้าแกรู้ว่าเจ้าหมอนั่นเป็นใคร แกอาจเปลี่ยนใจเลิกชอบเขาก็ได้

ไม่มีทาง!เบอร์นาร์ดปฏิเสธทันที ต่อให้เขาเป็นโจร ฉันก็ไม่สนหรอก ฉันรับได้หมด

เฮ้อ เป็นเอามากหญิงสาวส่ายหน้าด้วยความระอา จากนั้นจึงหันหน้ามาสนใจเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านของลูกค้า

 

ใช้เวลาอีกยี่สิบนาทีเท่านั้น เบอร์นาร์ดก็จอดรถอยู่หน้ารั้วคฤหาสน์หลังงาม ซึ่งถูกสร้างให้ห่างออกจากตัวเมือง ความสวยงามและความหรูหราของคฤหาสน์สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก

เบอร์นาร์ด นี่บ้านลูกค้าของเราจริงเหรอ?”

ขวัญชีวาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เหยียบเข้ามาในคฤหาสน์สุดหรู!

ใช่สิ ที่นี่แหละ คฤหาสน์ของมาดามอิซาเบล ดูจากรั้วบ้านท่าทางจะมีงานให้เราทำเยอะน่าดู

เบอร์นาร์ดบอกด้วยเสียงเนิบๆ ก่อนนำบัตรพนักงานมาแขวนคอแล้วลงจากรถเพื่อกดกริ่ง อึดใจเดียวเท่านั้นประตูรั้วอัลลอยแบบมีรีโมทคอนโทรลจึงเปิดออกกว้าง

ขวัญชีวาซึ่งนั่งอยู่ในรถกวาดสายตาไปทั่วบริเวณด้วยความตื่นเต้น เธอเคยเห็นคฤหาสน์หลังงามจากภาพยนตร์เท่านั้น แต่เมื่อมาสัมผัสกับสถานที่จริงก็ยิ่งสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก เพราะทั้งชีวิตเธอไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างที่เรียกว่าบ้านใหญ่ซึ่งมีขนาดโตเท่านี้มาก่อน

พอได้เห็นมันทำให้ความรู้สึกเหมือนเธอได้ย้อนเวลากลับไปอดีต

คฤหาสน์หลังใหญ่ยักษ์ตรงหน้าสร้างจากหินอ่อนสีขาวน้ำนมสไตล์ยุโรป รูปทรงสี่เหลี่ยม ไม่มีระเบียง แต่เน้นกระจกใสรอบตัวคฤหาสน์เพื่อความปลอดโปร่งและติดผ้าม่านสีเหลืองอ่อนเอาไว้

รอบๆ คฤหาสน์มีต้นสนขนาดใหญ่มากมาย แต่ที่ดึงดูดความสนใจเธอได้มากกว่าตัวคฤหาสน์ที่หรูหรา ก็คือดอกกุหลาบสีชมพูขนาดใหญ่เท่ากำปั้นมือมากมายที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมและขดพันตามต้นเสาเป็นพุ่มสวย

รวยขนาดนี้ไม่น่าจ้างพวกเรามาจัดตู้เสื้อผ้าเลย เธอว่ามั้ย

เบอร์นาร์ดชวนคุย

ฉันว่าพวกเมดคงทำไม่ไหว หรือไม่ก็ทำงานไม่ถูกใจคุณนายเจ้าของบ้านมากกว่าก็เลยต้องมาจ้างเราขวัญชีวาออกความเห็นขณะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว

ถ้าพวกเมดยังทำไม่ไหว เธอคิดว่าเราสองคนจะทำไหวมั้ยล่ะ?”

ไม่ไหวก็ต้องไหว มีงานก็มีเงิน มาเถอะ เสร็จงานแล้วจะได้กลับไปพักผ่อน ฉันจะได้ไปหาเดวิดด้วยหญิงสาวชวนอย่างกระตือรือร้นก่อนเดินนำหน้าเข้าไปในคฤหาสน์

พอได้ทักทายกับคุณนายอิซาเบลซึ่งเป็นเจ้าของคฤหาสน์และแจ้งรายละเอียดในการทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขวัญชีวากับเบอร์นาร์ดจึงเดินตามสาวรับใช้ที่สวมชุดเครื่องแบบไปยังห้องแต่งตัวของเจ้าของคฤหาสน์ทันที ซึ่งความหรูหราของสถานที่ยิ่งสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับขวัญชีวา

เมื่อหยุดอยู่ในห้องแต่งตัวของเจ้าของคฤหาสน์แล้ว ขวัญชีวาจึงกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง แล้วเธอก็บอกกับตัวเองว่านี่คือห้องแต่งตัวจริงๆ ในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกจากหุ่นลองเสื้อ และตู้เสื้อผ้า ส่วนมุมหนึ่งของห้องมีกระจกเงาขนาดสูงกว่าตัวเธอตั้งไว้

ตู้เสื้อผ้าทั้งหมดนี่เลยค่ะ ถ้าต้องการอุปกรณ์อะไรเพิ่มเติมระหว่างทำงานเรียกดิฉันได้นะคะเมดสาวบอกอย่างสุภาพ

ค่ะขวัญชีวาตอบรับก่อนลงมือเตรียมอุปกรณ์ เมดสาวจึงจากไปเงียบๆ

เบอร์นาร์ดกวาดสายตาไปรอบห้องพอได้เห็นตู้เสื้อผ้าเกือบสิบตู้ของคุณนายอิซาเบลที่เรียงชิดกับผนังห้อง ก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

โอ้โห งานเยอะขนาดนี้วันเดียวคงไม่เสร็จมั้ง

ยังไม่ทันจะลงมือก็ท้อซะแล้วเหรอ ฉันว่ารีบลงมือเถอะ งานจะได้เสร็จๆขวัญชีวาบอกอย่างกระตือรือร้นแล้วเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออก

พอเห็นเสื้อผ้าที่ไม่เป็นระเบียบเหมือนถูกจับโยนไว้เฉยๆ หญิงสาวจึงเท้าสะเอวมองเสื้อผ้าซึ่งมีทั้งชุดราตรี ชุดว่ายน้ำ ชุดทำงาน ชุดนอน และรวมไปถึงชุดแปลกๆ ที่เจ้าของบ้านน่าจะใส่ไปงานแฟนซี

ถ้ามีเสื้อผ้าอย่างเดียวคงไม่เหนือบ่ากว่าแรงเธอหรอก แต่ที่เห็นแล้วรู้สึกเหนื่อยก็เพราะในตู้เสื้อผ้าบางใบมี ถุงเท้า รองเท้า เข็มขัด และของจุกจิกอย่างอื่นที่อยู่ในตู้ด้วย เห็นแบบนี้แล้วขวัญชีวาหายแปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าของบ้านถึงเรียกใช้บริการจากพวกเธอ

พอลงมือจัดการจัดระเบียบตู้เสื้อผ้าเสร็จไปสามตู้ ขวัญชีวาจึงนั่งพักเหนื่อยที่ริมหน้าต่าง ระหว่างนั่งพักเธอได้ทำการสำรวจสถานที่ไปพลางๆ นอกจากความยิ่งใหญ่สุดอลังการของคฤหาสน์สีน้ำนมซึ่งตั้งอยู่โดดเด่นบนสนามหญ้าสีเขียวขจีแล้ว

เธอยังเห็นดอกกุหลาบสีชมพูมากมายซึ่งปลูกเอาไว้ทุกมุมของคฤหาสน์ ไม่เว้นแม้แต่ใต้กรอบหน้าต่าง ดอกสีชมพูสดและใบสีเขียวชอุ่มยิ่งเสริมให้คฤหาสน์หลังนี้ดูมีชีวิตชีวา

พอเห็นภาพสวยๆ แบบนี้แล้วเธอก็อดคิดจินตนาการให้ตัวเองเป็นเจ้าหญิงขึ้นมาไม่ได้ ว่าแต่เธอจะเป็นเจ้าหญิงอะไรดีล่ะ? ขวัญชีวาอมยิ้มเมื่อเธอนึกถึงนิทานเรื่องซินเดอเลร่า

พอหมดความสนใจกับบรรยากาศสวนสวยนอกคฤหาสน์ ขวัญชีวาจึงหันมากวาดสายตามองรอบห้อง ห้องแต่งตัวก็คือห้องแต่งตัว ไม่มีอะไรมากนอกจากตู้เสื้อผ้า หุ่นลองเสื้อ และกระจกเงา

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีของสวยงามไว้ดึงดูดสายตา เธอให้ความสนใจกับภาพวาดสีน้ำมันในกรอบทองซึ่งนำมาแขวนไว้ที่มุมหนึ่งของห้อง

ทว่าหญิงสาวก็สะดุดตากับภาพวาดภาพหนึ่งเข้า...

เธอจะไม่ติดใจอะไรไรเลย ถ้าเด็กผู้ชายในภาพวาดไม่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับหลานชายตัวน้อยของเธอราวกับฝาแฝด!

ขวัญชีวายืนพิจารณารูปวาดอยู่นาน จนเบอร์นาร์ดต้องมาสะกิดเรียก

มีอะไรเหรอเบลล่า?”

ดูภาพวาดนั่นสิ เด็กในภาพเหมือนเดวิดมั้ย?” หญิงสาวชี้นิ้วให้  เบอร์นาร์ดดู โดยที่เธอยังไม่ละสายตาไปจากภาพวาดสีน้ำมัน

จริงด้วย เหมือน... เหมือนมาก ยังกับฝาแฝดแน่ะเบอร์นาร์ดทำตาโตด้วยความแปลกใจขณะลงความเห็น

ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ

ขวัญชีวาบอกด้วยน้ำเสียงแปลกใจ พอหันกลับมาเธอก็พบว่านางพยาบาลสาวได้พาคุณนายอิซาเบลซึ่งนั่งบนรถวีลแชร์มาที่ห้อง

มีอะไรหรือเปล่า?” เจ้าของคฤหาสน์ถามด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ขณะมาตรวจความเรียบร้อย

เอ่อ... คือภาพวาดสวยดีค่ะขวัญชีวาอ้อมแอ้มตอบ

รูปครอบครัวของฉันเองคุณนายอิซาเบลบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เด็กผู้ชายสองคนนี้เป็นลูกคุณเหรอคะ?” ขวัญชีวาถามต่อด้วยความสนใจ

ใช่เจ้าของบ้านพยักหน้ารับ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับอันตรธานหาย น่าเสียดายที่ลูกชายคนเล็กของฉันเขากลายเป็นเจ้าชายนิทรา ไม่อย่างนั้นเธออาจได้พบเขา

เสียใจกับคุณด้วยนะคะหญิงสาวบอกด้วยความเห็นใจ

ไม่เป็นไร เขายังมีชีวิตอยู่ เขาไม่ได้จากฉันไปไหน เพียงแต่เขานอนขี้เซาเท่านั้น

ค่ะ

ขวัญชีวาพยักหน้าลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนหันกลับไปจัดตู้เสื้อผ้าต่อ ส่วนเจ้าของคฤหาสน์ได้กวาดสายตาตรวจดูความคืบหน้าของการทำงาน จากนั้นจึงสั่งให้พยาบาลพากลับออกไปจากห้องเงียบๆ

เฮ้อ... นึกว่าจะโดนดุซะแล้วหญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา

นั่นสิ ชวนดูอะไรก็ไม่รู้ มาเถอะทำงานต่อเบอร์นาร์ดจีบปากจีบคอขณะพูด ก่อนนำเสื้อที่พับแล้วเรียงกลับเข้าไปในตู้

ส่วนขวัญชีวาไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเท่าไรนัก ระหว่างทำงานเธอยังให้ความสนใจกับรูปภาพเป็นระยะๆ เธออยากเจอหน้าคนในรูปเหลือเกิน ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นหน้าคนในภาพนัก

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เด็กผู้ชายตัวน้อยที่มีหน้าตาคล้ายกับหลานชายของเธอเท่านั้น แต่เธอยังคุ้นหน้ากับเด็กผู้ชายอีกคนที่อยู่ในภาพวาดด้วย

ขวัญชีวาพยายามนึกว่าเธอเคยเห็นดวงตาสีสนิมเหล็กคู่นี้จากที่ไหนมาก่อน แต่เธอก็นึกไม่ออกจริงๆ เมื่อจนปัญญาเธอจึงหันมาตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อ

พอจัดตู้เสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ขวัญชีวาจึงตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง จากนั้นเธอจึงรวบรวมของมีค่าซึ่งถูกลืมเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อและกางเกงส่งคืนให้กับเจ้าของบ้าน

พร้อมกับให้เจ้าของบ้านเซ็นชื่อกำกับในเอกสาร ว่างานจัดตู้เสื้อผ้านั้นเสร็จเรียบร้อยดี ซึ่งคุณนายอิซาเบลพึงพอใจกับงานที่ออกมาเป็นอย่างมาก

ขอบใจสำหรับความซื่อสัตย์ที่มีให้ฉันนะคุณนายอิซาเบลบอกอย่างซาบซึ้งเมื่อได้รับแหวนแต่งงานซึ่งเคยคิดว่าหายไปแล้วกลับคืนมา

ไม่เป็นไรค่ะ ทางเรายินดีให้บริการลูกค้าเสมอขวัญชีวาตอบรับด้วยความภาคภูมิใจ

แล้วครั้งหน้าฉันจะเรียกใช้บริการพวกเธอใหม่

ด้วยความยินดีครับเบอร์นาร์ดตอบรับอย่างสุภาพ จากนั้นทั้งสองจึงลาเจ้าของคฤหาสน์แล้วกลับออกไป

ระหว่างเดินกลับไปขึ้นรถ ขวัญชีวาที่เดินชมดอกกุหลาบอย่างสบายใจก็เหลือบไปเห็นหน้าใครบางคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าเข้า แน่นอนว่าการมาของ อเล็กซานโดรคือฝันร้ายสำหรับเธอเลยทีเดียว

คำถามก็คือเขามาทำอะไรที่นี่? แต่นั่นไม่สำคัญว่าเธอไม่อยากเจอหน้าเขา ครั้นจะหลบก็ไม่ทันการซะแล้ว เพราะอเล็กซานโดรเห็นเธอเข้าก่อน ซ้ำเขายังตรงดิ่งมาหาเธอ

เธอมาทำอะไรที่นี่?!” อเล็กซานโดรถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใบหน้าหล่อเหลาขึงขังจนติดดูน่ากลัว

ขวัญชีวาเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ พร้อมกับปรายตามองชายหนุ่ม แต่เธอก็ไม่ตอบคำถาม ซ้ำยังเดินผ่านเขาไปดื้อๆ แต่ทว่าอเล็กซานโดรก็คว้าข้อมือบางของเธอเอาไว้ก่อน!

ทำอะไรน่ะ?! ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บหญิงสาวโวยวายพร้อมกับสะบัดข้อมือออกแล้วถลึงตาดุใส่ชายหนุ่ม

บอกมา! เธอมาทำอะไรที่นี่?” อเล็กซานโดรถามเสียงดุ

ฉันจะมาทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย!

เกี่ยวสิ ในเมื่อที่นี่คือบ้านของฉัน!พอคู่อริของเธอบอกแบบนั้นขวัญชีวาชะงักไปนิดหนึ่ง

บ้านคุณงั้นเหรอ?” หญิงสาวถามกลับไปด้วยความแปลกใจ เพราะคิดไม่ถึงว่าจะเจอจุดไต้ตำตอเข้าอย่างจังขนาดนี้!

ก็ใช่น่ะสิอเล็กซานโดรยืนยันเสียงกร้าว

หญิงสาวมองอเล็กซานโดรอย่างพิจารณาอีกครั้ง แล้วเธอก็ได้คำตอบทันทีว่าเหตุใดผู้ชายในภาพถึงหน้าตาเหมือนหลานชายตัวน้อยของเธอ ที่แท้คนในรูปก็คือเอร์ลิโก้ พ่อของเดวิดนั่นเอง!

บ้าเอ๊ย บ้าที่สุดเลย!หญิงสาวสบถอย่างหงุดหงิด เพราะสายตาที่ อเล็กซานโดรใช้มองเธอนั้น เหมือนเธอเป็นพวกหัวขโมยหรือไม่ก็พวกนักต้มตุ๋นอย่างไรอย่างนั้น

จะบอกมาได้หรือยังว่าเธอมาทำอะไรที่นี่?”

ไปถามเจ้าของบ้านเอาเองเถอะขวัญชีวาย้อนให้

อย่าอวดดีกับฉัน... เบลล่าอเล็กซานโดรหรี่ตาลง พลางกวาดสายตามองหญิงสาวซึ่งสวมชุดแบบฟอร์มพนักงานของบริษัท

ใครกันแน่ที่อวดดี อีตาบ้า! ถ้าฉันรู้ว่าที่นี่คือบ้านของคุณ สาบานได้เลยฉันไม่มีทางมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด กลับกันเถอะเบอร์นาร์ด

หญิงสาวรีบควงแขนเพื่อนสนิทที่จ้องมองอเล็กซานโดรจนแทบไม่กะพริบตาไปขึ้นรถเก๋งคันเก่าของบริษัททันที ซึ่งปฏิกิริยาของขวัญชีวาได้สร้างความไม่พอใจให้กับอเล็กซานโดรเป็นอย่างมากเช่นกัน

 

แต่ชายหนุ่มก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตั้งคำถามกับตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้มาทำอะไรที่บ้านของเขา และคนที่น่าจะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุดก็คือ คุณแม่ของเขานั่นเอง...

++++++++++

เฮียอเล็กซ์ซานโดรสุดหล่อมาทักทายสาวๆ ในวันอาทิตย์ค่ะ



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : ตอน 2 ความจำเป็น
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  2
Visits:  783,432
Today:  10
PageView/Month:  42,691