สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ตอน 5 (2)อ่าน 771 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ตอน 5 (2)
13/5/2558 18:28:00

 

 

ขณะที่ไมเคิลกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่กับชายอีกสองคนที่ห้องนั่งเล่น ก็เหลือบไปเห็นเบรย์เดนเดินหน้ามุ่ยออกมา ดูหน้าก็รู้ว่าคงจะกินแห้วอีกตามเคย ทั้งหมดรีบขยับตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มทิ้งตัวลงแทนอย่างอารมณ์เสีย 

 

เกือบจะได้อยู่แล้วเชียวพลันสายตามองไปที่แมกกาซีนเล่มที่ไมเคิลเพิ่งอ่านเมื่อครู่ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ หันไปขึงตาใส่ลูกน้องอย่างโกรธจัด  

 

นี่แกยังอ่านมันอีกรึ?”

 

ความโมโหเดือดเพิ่มทวีขึ้นอีกเกือบทะลุปรอท ไมเคิลส่งยิ้มแหยๆไปให้ เบรย์เดนหยิบมันปาใส่ โชคดีที่เขาก้มหลบทัน 

 

เอามันไปเผาทิ้งให้หมดเลยนะ อย่าให้เห็นเชียว

 

ชายหนุ่มสั่งเสียงกร้าวอย่างโมโห มองมันด้วยความเจ็บใจ ทีกับเขาหวงเนื้อหวงตัว แต่ไปถ่ายไอ้ปกอุบาทว์นั่นไม่ยักอาย จู่ๆก็โกรธลูกจ้างสาวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ มันมีความขัดแย้งกันอยู่ในใจ แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาที่อยากจะครอบครองเธอได้  

 

แม้รู้ว่าเล่นกับไฟ แต่เขาก็เป็นดั่งอสูรที่จะกำราบเธอให้ได้เอง 

 

ไมเคิลลอบมองอย่างนึกขำ ท่าจะหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นซะแล้วนายเรา หยิบแมกกาซีนขึ้นมาอย่างระแวดระวัง เขายังมีอีกเป็นกะตั้ก สงสัยต้องรีบไปกำจัดทิ้ง มิฉะนั้นจะสิ้นชีพโดยไม่รู้ตัว  

 

แม้ใจจะอดเสียดายไม่ได้ บอกตรงๆว่าเขาเป็นแฟนคลับของเธอ ยามเมื่อมีเล่มใหม่ทีไร เขามักให้เพื่อนที่เมืองไทยส่งไปให้อยู่บ่อยๆ แต่เรื่องนี้เบรย์เดนไม่จำเป็นต้องรู้  

 

เพราะเธอเป็นของต้องห้ามสำหรับเขาไปแล้ว... 

 

แต่ก็รู้สึกทะแม่งๆกับเรณุกาตัวจริง เพราะมันต่างกันลิบลับจากคนบนปก ราวกับคนละคนแน่ะ 

 

 

วันต่อมา รินรดาเข้ามาปลุกเขาตามหน้าที่เช่นเคย แม้จะรู้สึกแปลกๆกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ ทว่าชายหนุ่มดูมึนตึงใส่ เธอ 

 

เลยคิดว่าเขาคงจะโกรธที่เธอปฏิเสธเขาเมื่อวานนี้ หญิงสาวโทร. สั่งอาหารเช้าขึ้นมาให้เขาบนห้อง ระหว่างที่ทานอาหารกันอย่างเงียบๆ มีเพียงเสียงส้อมกระทบจานเซรามิกเนื้อดี รินรดามองเขาใช้มีดป้ายเนยแข็งโปะมันลงไปบนขนมปัง 

 

คุณจะอยู่เมืองไทยอีกกี่วันคะ?”เธอใช้น้ำเสียงเรียบนิ่ง มือง่วนอยู่กับแก้วกาแฟ

 

อีกหลายวัน ผมตั้งใจว่ามาเมืองไทยทั้งทีอยากเที่ยวให้คุ้มเสียก่อนค่อยกลับ คุณพอมีที่เที่ยวดีๆแนะนำผมบ้างไหมเบรย์เดนใช้มีดหั่นไส้กรอกเวียนนาอย่างเอื่อยๆ

 

ฉันไม่รู้หรอก ก็เพิ่งเคยมาเหยียบ...เธอเกือบเผลอบอกเขาว่าเพิ่งจะเคยมาเหยียบที่นี่ในรอบหลายปี แต่ถ้าบอกอย่างนั้นเขาก็รู้สิว่าเธอไม่ใช่เรณุกา เจ้านายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาทันที หรี่ตามองแบบคนจ้องจับผิด

 

หือ?”

 

เธอพูดอะไรแปลกๆอีกแล้ว ทำราวกับตัวเองไม่ได้อยู่เมืองไทย ชอบเผลอหลุดปากพูดอะไรที่ทำให้เขางงอยู่เรื่อย 

 

คือ...ฉันหมายถึงฉันไม่ใช่คนชอบเที่ยว

 

รีบแก้ตัวพัลวัน เพราะไม่ใช่คนโกหกเก่ง และมักสื่อออกมาทางสีหน้า สายตาลอกแลกจนคนฟังมองออกว่าโกหก เขาแอบคิดอย่างหมั่นไส้ น้อยไปสิไม่ว่า คงจะเคยเที่ยวเริงสวาทกับผู้ชายมากหน้าจนไม่กล้าเล่า รินรดารีบพูดต่อไป 

 

แต่ฉันเคยอ่านเจอว่าเกาะพีพีน่าเที่ยวมาก ก็เคยคิดอยากไปอยู่นะ แต่ไม่มีโอกาส แล้วหนที่แล้วมันโดนสึนามิถล่ม ไม่รู้ว่ายังสวยเหมือนเดิมรึเปล่า

 

เธอบอกอย่างแช่มชื่น เมื่อนึกถึงภาพเกาะที่มีเวิ้งอ่าวคู่คั่นกลางด้วยที่ราบเล็กๆ หาดทรายสีขาวพร้อมด้วยทิวต้นมะพร้าวสลับกับทิวสน คงจะสวยงามน่าดูชม ครั้งหนึ่งก็เคยใฝ่ฝันว่าอยากจะไป เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข 

 

งั้นเราไปกันเลย

 

เบรย์เดนเสริมขึ้น มุมปากเหยียดออก พร้อมกับแผนการในใจ ไปคราวนี้กะว่าจะรวบหัวรวบหางซะเลย นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงเสร็จเขาไปนานแล้ว แต่กับผู้หญิงคนนี้มันช่างได้ยากได้เย็นจริงๆเลย 

 

 

ในยามเย็นทั้งหมดมาถึงเกาะพีพีสมดั่งใจหวัง มันยังคงสวยงามราวกับภาพวาด ไม่เหลือร่องรอยบ่งบอกเลยว่าเคยโดนคลื่นยักษ์ถล่มเมื่อหลายปีก่อน ความสวยงามของมันเคยติดอันดับหนึ่งในสิบเกาะที่สวยงามที่สุดของโลกเลยเชียว  

 

รินรดาเป็นปลื้มเอามากๆ ถึงกับยิ้มกว้างไม่หุบ จนชายหนุ่มอดยิ้มตามด้วยความเอ็นดูไม่ได้อะไรจะดีใจขนาดนั้น ทั้งคู่เดินไปยังท่าเรือ ที่มีผู้คนเดินสวนกันไปมาระหว่างทางรินรดาเพลินกับการชะโงกลงไปดูปลาที่แหวกว่ายล้อเล่นกันอยู่ใต้น้ำสีเขียวมรกต ใสแจ๋วจนเห็นพื้นเบื้องล่าง เธอหันไปยิ้มกว้างให้ชายหนุ่ม  

 

ไมเคิลกับชายอีกสองคนที่น่าจะชื่ออองรี กับดอนมั้งถ้าจำไม่ผิดทั้งสองลากกระเป๋าเดินทางตามมาเธอไม่ค่อยสุงสิงกับสามคนนั้นมากนัก แค่เฉียดเข้าใกล้ เบรย์เดนยังถลึงตาใส่ รินรดาขี้เกียจมีปัญหา เลยต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ระหว่างที่เดินไป เธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาคนมองตามเธอ  

 

บางคนหรี่ตาลงอย่างสนใจใคร่รู้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชายทั้งนั้น รินรดาไม่ค่อยชอบสายตาที่มันแฝงไปด้วยเลศนัยของคนพวกนั้นเลย นึกในใจว่าคงเป็นพวกที่อ่านแมกกาซีนจำพวกนั้นแน่ๆเบรย์เดนที่เร่งฝีเท้าขึ้นมาตีคู่โอบแขนกำยำสอดรอบเอวคอดของหญิงสาวไว้เป็นการแสดงตัว  

 

เหมือนจะบอกพวกนั้นเป็นนัยๆว่า เธอมีเจ้าของแล้ว พลางรั้งร่างเธอแนบชิดให้มากที่สุด ซึ่งเธอไม่ได้ขัดอะไร ดีซะอีกพวกนั้นจะได้เลิกมองเธอเสียที ไม่คุ้นชินกับสายตาหยาบโลนของคนเหล่านั้น แม้จะทำใจไว้บ้าง ว่าเธออาจต้องเจอสายตาที่มันจาบจ้วงแบบนี้  

 

เพราะไม่มีใครรู้ว่ารินรดามีตัวตนอยู่อีกคนเรื่องฝาแฝดก็มีแต่ลัลนาที่รู้ ส่วนเรณุกาก็คงไม่เล่าให้ใครฟัง เพราะฉะนั้นเธอคงทำได้เพียงอดทน 

 

ห้องพักของโรงแรมชื่อดังเป็นอาคารทรงเตี้ยตั้งอยู่ติดริมหาด หรูหรามีระดับรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ มองเห็นหาดทรายสวยงามสะอาดตา พนักงานต้อนรับนำทั้งคู่ไปยังห้องที่อยู่ด้านหลัง  

 

ห้องพักสวีตรูมตกแต่งอย่างสวยงาม ผนังกระจกใสหันออกไปทางอ่าวต้นไทร มองเห็นสระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้ ดูกลมกลืนกับท้องทะเลสีคราม แม้เป็นเวลาเย็นย่ำ แต่ก็ยังพอมองออกว่าทิวทัศน์เบื้องหน้าสวยงามเพียงใด 

 

พนักงานของโรงแรมนำกระเป๋าเข้ามาให้ รินรดาแปลกใจที่พวกเขานำกระเป๋าของเบรย์เดนมาวางไว้ในห้องด้วย  

 

เอ่อ...คุณพักอยู่ห้องไหน?”เธอเอ่ยถามลองเชิง

 

ห้องนี้ไงชายหนุ่มบอก และยิ้มอย่างมีความหมาย แต่มันทำเธอเสียวสันหลังวาบ

 

แล้วฉัน...

 

ก็ห้องนี้ล่ะ

 

แต่คุณคอนราด

 

เบรย์เดน บอกแล้วไงให้เรียกเบรย์เดน

 

กายสูงเดินอ้อมเตียงมาหา รินรดาถอยไปตามสัญชาตญาณ เขาทำหน้าไม่พอใจนิดๆคิดว่าเธอรังเกียจ เลยฉวยเอาร่างบางเข้ามาในวงแขน 

 

ก็เรามาแบบกะทันหัน และเผอิญมันเหลือสองห้อง คุณคงไม่ใจร้ายไล่ให้ผมไปนอนกับสามคนนั้นหรอกนะ

 

เขาหมายถึงไมเคิล อองรี และดอนที่อยู่ห้องติดกัน ถึงแม้เขาจะบอกอย่างนั้น แต่แววตาพราวระยับที่ดูไม่น่าเชื่อถือ นี่เหลือแค่สองห้องจริง หรือเขาจงใจให้เป็นแบบนี้กันเนี่ย? เบรย์เดนหรี่ดวงตาสีน้ำทะเลลงนิดๆ ทำท่าเหมือนน้อยใจ

 

ทำไมคุณรังเกียจที่จะนอนร่วมห้องกับผมเหรอ

 

ไม่เชิงอย่างนั้นหรอกค่ะ แต่ผู้หญิงกับผู้ชายนอนห้องเดียวกัน เดี๋ยวคนเขาจะมองไม่ดีเอาได้

 

เธอบอกเสียงค่อย ใช้ฝ่ามือดันแผ่นท้องของเขา แม้จะมีเสื้อเนื้อผ้าลินินคั่นกลาง แต่ก็สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้ มันไปเร่งความเร็วจังหวะการเต้นของหัวใจเธอให้แรงขึ้น จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน 

 

ช่างหัวคนอื่นปะไร ใครเขาคิดอย่างไรก็ปล่อยเขา

 

สันจมูกซุกซนซอนไซ้ไปตามแก้มนวลที่กำลังร้อนผ่าว รินรดาเอี้ยวตัวหนี ใบหน้าแดงก่ำด้วยความขวยเขิน มันทำให้คนมองพอใจเป็นอย่างยิ่ง  

 

ฉันหิวแล้ว เราลงไปหาอะไรทานกันดีกว่านะคะ

 

เสียงหวานฟังดูสั่นๆ เบรย์เดนอดคิดไม่ได้ว่า นี่นะหรือผู้หญิงเจนจัดอย่างที่เขาว่า จ้องนิ่งไปที่ใบหน้าสวยหวานอย่างค้นหา ว่ามันจะส่อพิรุธอะไรให้เขาจับผิดได้ไหม เธอกำลังเล่นละครอยู่รึเปล่า?

 

เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น คงจะตีบทแตกกระจุย แต่กระนั้นเขายังมองไม่ออกเลยว่ามันเป็นการเสแสร้ง ดูใสซื่อ นุ่มนวล อ่อนหวาน น่ารัก จนแอบคิดในใจไม่ได้ว่า มันใช่คนเดียวกันรึเปล่านะ 

 

เบรย์เดนเลือกมุมที่ดีที่สุดในภัตตาคารของโรงแรม สามารถมองเห็นวิวท้องทะเลในยามค่ำคืน หวังว่ามันจะช่วยสร้างบรรยากาศให้โรแมนติกเพื่อเพิ่มแรงจูงใจสาวให้หลงคล้อยตาม ซึ่งก็เป็นงานถนัด  

 

แต่ต้องยอมรับเลยว่าเขาไม่เคยลงทุนทำให้ใครเท่านี้มาก่อน ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งตามประสาสุภาพบุรุษ ก่อนอ้อมมานั่งฝั่งตรงข้าม ส่งรอยยิ้มโปรยเสน่ห์แบบสุดๆ  

 

และมันก็อาจจะได้ผล ถ้าไม่ใช่เพราะรินรดามัวแต่นั่งครุ่นคิดถึงแผนการเอาตัวรอดอยู่ เพราะรู้ทันว่าที่เขาทำทั้งหมดเพื่อหวังอะไร เธอไม่ได้รังเกียจเขา ตรงกันข้ามออกจะกลัวใจตัวเองด้วยซ้ำ  

 

แต่เรื่องระหว่างเธอกับเขาคงเป็นเกินกว่าเจ้านายกับลูกจ้างไม่ได้... 

 

หลากหลายเหตุผลที่ไม่อาจเป็นได้ดั่งใจ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องที่เขาไม่รู้ว่าเธอไม่ใช่เรณุกาตัวจริง แต่มาสวมรอยแทน อีกหนึ่งเหตุผลคือเธอเข็ดกับความรัก เมื่อหวนนึกถึงอดีตอันแสนเศร้าที่ผ่านมามันยังทำให้เธอเข็ดขยาดมาจนถึงวันนี้  

 

ครั้งหนึ่งเธอเคยตกหลุมรักกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะเรียกได้ว่าเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ เหมือนว่าทุกอย่างมันจะลงเอยด้วยดี 

 

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์ ลงท้ายด้วยการถูกเซอร์ไพรส์เสียเอง เพราะเขาดันพาแม่สาวทรงโตมาฟัดอยู่ในห้อง ภาพนั้นยังติดตาอยู่เลย เธอไม่อยากทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพแบบนั้นอีก  

 

ยิ่งเบรย์เดนเป็นชายหนุ่มรูปงาม พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สินเงินทองมากมาย ซ้ำยังเจ้าชู้แบบหาที่ใดเปรียบ หากต้องลงเอยแบบเดิม สู้เธออยู่กับตัวเองจะดีกว่า ไม่ต้องเปิดใจให้ใคร จะได้ไม่ต้องรับเอาความเจ็บช้ำกลับมา 

 

คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มนุ่มของเบรย์เดนดึงเธอกลับมา ชั่วขณะหนึ่งลืมไปเลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

 

เปล่าค่ะ

 

รินรดาตอบเสียงใส มองอาหารรสเลิศที่ชายหนุ่มบันดาลมาให้อย่างเลิศหรูอลังการ มาดมั่นไว้ว่ามันจะซื้อใจเธอได้ หญิงสาวอมยิ้มนิดๆ ที่มุมปากอย่างนึกขัน คงใช้วิธีนี้กับสาวๆบ่อยล่ะสิท่า แต่ขอโทษสำหรับเธอมันคงไม่ได้ผล  

 

เบรย์เดนเดาเอาเองว่ารอยยิ้มแบบนั้นของเธอมันคือความพึงพอใจ  

 

หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เบรย์เดนอยากกลับห้องไวๆใจจะขาดเพื่อจะได้เริ่มแผนขั้นต่อไป แต่รินรดากลับอิดออดหาเรื่องถ่วงเวลาไปเรื่อย เพราะรู้ว่าถ้ารีบกลับห้องเดี๋ยวไม่รอดเงื้อมมืออสูรเบรย์เดน ทันใดนั้นเธอก็คิดอะไรดีๆออก 

 

ฉันยังไม่ง่วง เรา...ไปเดินเล่นกันไหม หรือไม่ก็หาอะไรดื่มสักหน่อย

 

หญิงสาวเอ่ยชวนยิ้มๆ ด้วยท่าทีปกติ แต่เบรย์เดนรู้ทัน คิดจะถ่วงเวลาล่ะสิ! ไม่เป็นไรมีเวลาอีกทั้งคืน  

 

เอางั้นก็ได้ผมเห็นตรงนั้นมีบาร์ริมสระ

 

ชายหนุ่มบอกอย่างมีแผน เดี๋ยวมอมเหล้าซะเลยนี่ นึกขำตัวเอง คิดอะไรวะเรา? เขาหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับไมเคิล ระหว่างนั้นมีชายคนหนึ่งเดินสวนมา หนแรกอีกฝ่ายไม่ทันเห็นเธอหรอก

 

แต่พอมายืนอยู่ตรงหน้าสายตาปะทะเข้ากับเธอพอดี เขากำลังจะยิ้มพอดีกับที่เบรย์เดนหันมา 

 

ไปเถอะ

 

ชายหนุ่มดันหลังเธอเบาๆ มือก็ประคองเอวบางอย่างมั่เหมาะ ทั้งคู่ผ่านหน้าชายคนนั้นไปโดยไม่สนใจ แต่เขามองตามจนเหลียวหลัง 

 

ไม่ทักกันซะด้วยนะ เรณุกา

 

น้ำเสียงทุ้มต่ำแกมไม่พอใจนิดๆแววตามาดมั่นแบบคนมีความมั่นใจในตัวเองสูง ปลายคางตัดเหลี่ยมเชิดขึ้น ใบหน้ามีไรหนวดเขียวครึ้มแซมหน่อยๆดูเข้มขรึม  

 

เหลียวมองร่างอรชรเดินหายเข้าไปในบาร์พร้อมกับชายหนุ่มคนใหม่

++++++++++++++++



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : ตอน 5 (2)
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  15
Visits:  722,081
Today:  118
PageView/Month:  39,259