สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ตอน 7 (50%)อ่าน 742 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ตอน 7 (50%)
26/5/2558 12:32:00

 

 

อีกมุมหนึ่งอองรีกับดอนที่แอบตามรินรดามาตามคำสั่งเบรย์เดนยืนดูอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นท่าไม่ดี ดูเหมือนจะมีการโต้เถียงกันระหว่างสองคนนั่นเขาหันไปกระซิบบอกดอนให้ไปรายงานเบรย์เดน ส่วนเขารีบเดินเข้าไปช่วยเธอ

 

มีอะไรรึเปล่าครับคุณเรณุกา

 

อองรีถามเสียงทุ้มใหญ่ตามรูปร่างเขา ตวัดสายตาเข้มขรึมมองชยันต์

 

อย่าสอด เรื่องของผัวเมีย

 

ชยันต์ตวาดใส่เสียงดังอย่างข่มขู่ เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดของเบรย์เดน นึกว่าเป็นผู้หวังดีจะเข้ามาช่วย อองรีเลิกคิ้วมองรินรดาเล็กน้อย เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย กำลังจะอ้าปากพูด

 

พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ตัวแข็งทื่อ ไม่ต้องหันไปเธอก็จำเสียงเขาได้แถมโชคร้ายเข้ามาได้ยินประโยคเด็ดพอดีเพราะเขาเห็นว่าเธอมานานเลยเดินมาตาม

 

ผัวเมียเหรอ?”

 

ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ดวงตาสีน้ำทะเลแข็งขึง รินรดายืนกลั้นหายใจ เธอยืนอยู่ท่ามกลางผู้ชายสี่คนที่ต่างจ้องมองเธอเป็นตาเดียวกัน

 

ณเวลานี้หญิงสาวอยากทำตัวเป็นขอมดำดินมุดหายลงไปด้วยความอับอาย แม้คนที่เขากล่าวอ้างจะไม่ใช่เธอ แต่ทว่าที่ยืนอยู่ในนี้ไม่มีใครรู้สักคน เธอมองเบรย์เดนที่ยืนนิ่งด้วยความหวาดหวั่น หลังม่านตาคู่นั้นมันมีความผิดหวังซ่อนอยู่ เธอรีบปฏิเสธในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ เพราะรู้ว่าเขากำลังเข้าใจผิด

 

นั่น...ไม่ใช่ฉันนะเธอบอกเสียงสั่น

 

อ้าว!ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะทูนหัว หรือต้องให้ผมสาธยายให้ฟังไหม ว่าบนเรือนร่างของคุณมีรอยตำหนิอะไรบ้าง ผมสำรวจมันมาทุกซอกมุมรู้แม้กระทั่งมีรอยสักในที่ลับตาตรงไหนบ้าง?”

 

 

ชยันต์พ่นฝอยออกมาอย่างสนุกปาก แต่อยู่ดีๆก็เห็นดาววิบวับ ผลั่วะ! เมื่อถูกหมัดของเบรย์เดนสอยเอาที่ปลายคางบันดาลโทสะใส่อย่างเหลืออดจนเซซวน

 

แก!ชยันต์จะสวนกลับ แต่ถูกบอดี้การ์ดทั้งสามของชายหนุ่มขวางหน้าไว้ ท่าทางเอาเรื่องของพวกนั้นทำเอาเขาเสียววาบ

 

หุบปากเน่าๆของคุณไปเลยนะ ถ้ายังขืนพูดเรื่องทุเรศนั่นอีกอย่าหาว่าผมไม่เตือน

 

สุ้มเสียงทรงอำนาจ กับท่าทางเอาจริง ทำเอาชยันต์จ๋อย

 

ก็ผมพูดความจริง ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นเมียผมมาก่อน

 

เขาบอกอย่างเย้ยหยัน รินรดาโกรธจนตัวสั่น ชายคนนี้เลวจริงๆกล้าเอาเธอหรืออีกนัยหนึ่งคือเรณุกามาประจานอย่างไม่สลด

 

ก็แค่เคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เธอเป็นเมียผม ถ้ายังไม่หยุดเหยียดหยามจาบจ้วงเธออีกละก็ ผมจะโยนคุณเข้าคุก กฎหมายไม่ได้มีไว้บนหิ้งบูชานะคุณ...หน้าตัวเมีย

 

แววตาขุ่นแค้นค่อนแคะของเบรย์เดน ทำเอาเสียวสันหลังวาบ แน่นอนว่าถ้ามีตำรวจเข้ามาเอี่ยวมันต้องเป็นปัญหาสำหรับเขา ซึ่งชายหนุ่มพอจะดูออก เพราะเขาก็มีชนักติดหลัง ถึงได้หนีมากบดานอยู่ที่นี่ ปรายตามองชายสามคนกับสีหน้าเอาจริงอย่างหวั่นใจ

 

ถ้างัดข้อกับคนพวกนี้เห็นท่าจะไม่คุ้ม ดีไม่ดีจะโดนรุมสกรัม

 

ฝากไว้ก่อนเถอะ

 

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบกว่า เขาจึงยอมล่าถอย แต่ก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ เมื่อหน้าไอ้เศรษฐีหนุ่มคนนั้นซีดราวกับกระดาษ แม้จะยังเจ็บปากอยู่เบรย์เดนยืนกำหมัดแน่น โทสะพุ่งพรวดๆ คล้ายกับภูเขาไฟที่มีลาวาเดือดปุดๆ

 

พร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ จุกแน่นจนพูดไม่ออก มองตามหลังชยันต์ด้วยความคับแค้นใจ ยิ่งเมื่อนึกว่าอีกฝ่ายเคยสนิทแนบแน่นกับเธอมากแค่ไหน แทบอยากส่งมันลงนรกขุมที่ลึกที่สุด ตวัดสายตาขุ่นขวางมองตัวต้นเหตุ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

 

ฉันกับเขา เราไม่...

 

ไม่อะไรไม่รู้ แต่ที่รู้คือตอนนี้เขาโกรธจัด อกกระเพื่อมพองขึ้นลง แววตาฉายวาบทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ แม้แต่เขาเองยังไม่เคยทำอะไรมากไปกว่ากอดจูบ แต่หมอนั่นมันกลับทำในสิ่งที่เขาไม่เคยแม้แต่จะได้แตะต้อง พิษรักแรงหึงทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

 

มือหนาคว้าเอาต้นแขนเรียวหมับ ลากเธอกลับห้องด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวรินรดาถูกผลักไปข้างหน้าอย่างแรง ร่างเธอเซจนเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอเอี้ยวหน้ามามอง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาเป็นทางดวงหน้าแดงก่ำ เรียวปากอิ่มเม้มแน่นมันสั่นระริกอยู่ในที

 

คุณกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันไม่เคยมีอะไรกับเขา ฉันไม่รู้จักเขา

 

แล้วมันเอาที่ไหนมาพูด

 

เสียงดังพอๆกับตวาด แม้พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเรื่องเก่า แต่ก็อดโมโหไม่ได้

 

จริงๆนะ เชื่อฉันสิฉัน...

 

เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ถ้าไม่พูดความจริงเธอจะกลายเป็นผู้หญิงสำส่อนในสายตาเขา และเธอก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

 

ฉันไม่ใช่เรณุกาแต่ฉันคือรินรดา ฉันเป็น...หญิงสาวบอกเสียงเบา

 

พอเถอะ! อย่าพูดอีกเลย ต่อให้คุณเปลี่ยนชื่อไปอีกกี่ร้อยชื่อ แต่คราบสกปรกก็ยังเลอะเปื้อนอยู่บนตัวคุณอยู่ดี กลิ่นคาวโสมมมันก็ยังลอยกรุ่นมันไม่จางหายไปง่ายๆหรอก

 

เขาตะโกนใส่หน้า น้ำเสียงดูแคลนอย่างสุดแสนใช้อุ้งมือใหญ่กำต้นแขนของเธอทั้งสองข้าง เขย่ามันแรงๆจนร่างสาวสั่นคลอนไปทั้งตัว

 

ถามจริงๆ เถอะเรณุกา คุณรู้จักอายเป็นบ้างไหม?”

 

เบรย์เดนกระแทกเสียงใส่หน้าอย่างโกรธจัด คนฟังถึงกับน้ำตาร่วง เธอโดนชายคนนั้นว่า ยังไม่เจ็บเท่าคำพูดของเขาเลยเหมือนเขาใช้วาจาเหล่านั้นแทนคมมีด เฉือนหัวใจดวงน้อยออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

สายตาเหยียดหยามที่ส่อออกมาจากดวงตาสีน้ำทะเลคู่นั้นมันช่างเย็นชาและห่างเหิน ยามนี้เขาดูน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้าย ดวงตาแดงก่ำด้วยแรงโทสะ

 

ขอดูไอ้รอยสักที่ว่านั่นหน่อยได้ไหมอุ้งมือใหญ่คว้าชายเสื้อเธอหมับ

 

ไม่นะ อย่านะ!

 

คนร่างบางตาพองโตฉายโชนด้วยความหวาดกลัว มันพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำ เธอจับมือเขาไว้แน่น เพื่อไม่ให้ถลกชายเสื้อเธอขึ้น พยายามเบี่ยงตัวหนีจากความพิโรธของเขา ดีดดิ้นให้พ้นจากเงื้อมมือที่มันกำลังรุกล้ำพื้นที่หวงห้าม

 

ทำไมกับผมคุณหวง แต่กับมันไม่หวง

 

ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดออกมา เมื่อเธอไม่ยอมให้ถอด เขาเลยกระชากจนมันขาดดังแควก!

 

อย่า! ฮือๆ

 

รินรดาร้องห้ามเสียงสั่นปนสะอื้น ตัวงอเพราะพยายามปกปิดสิ่งที่กำลังจะอวดโฉม ซึ่งตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้อำพรางแล้ว ท่อนบนเปลือยเปล่า เบรย์เดนกวาดสายตามองหาไอ้รอยสักที่ว่า แต่มันกลับว่างเปล่า ผิวเนื้อเรียบเนียนไร้ที่ติ ไม่มีแม้แต่จุดด่างพร้อยให้ระคายตา สวยสะอาดใสไร้มลทิน

 

เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ มันมีแววตัดพ้อต่อว่า ความเจ็บปวดซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่งาม

 

ใจชายอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งยามโดนไฟลน แต่เป็นไฟโทสะ

 

เผลอคลายมือจากแรงรัดเมื่อครู่ ทันทีที่เขาผ่อนแรงลงเธอสะบัดตัวจนหลุดจากวงแขนแกร่งของเขา ใช้ท่อนแขนบางเพื่อปกปิดเนินอกอิ่มเอาไว้ ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูดังปัง! พร้อมเสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดออกมาจากด้านใน

 

เบรย์เดนยืนนิ่งสีหน้าเศร้าสลด สองมือดึงทึ้งผมตนเองด้วยความโมโห โกรธตัวเองที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน เขาไม่ได้อยากทำร้ายเธอเลย เพราะความโกรธมันบังตา ทำให้เขาหยามเกียรติลูกผู้หญิงโดยไม่ตั้งใจ ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ต่างจากนายชยันต์นั่นเลย

 

เสียใจกับการกระทำของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง แทนที่เขาจะไปเอาเรื่องไอ้คนปากพล่อยนั่น กลับมาลงที่เธอแทนตอนนี้เขาเกลียดตัวเองจริงๆ ยิ่งได้ยินเสียงเธอร่ำไห้ เขาก็ยิ่งปวดใจแทบอยากจะยิงตัวเองทิ้ง อิงศีรษะอยู่กับบานประตูฟังเสียงจากข้างในอย่างเศร้าๆ

 

เสียงสะท้อนจากลำคอแห้งผากเป็นพักๆ หญิงสาวนั่งตัวคู้อยู่กับพื้น สองแขนบางกอดเข่าแนบกับอกเปล่าเปลือย  หันหลังชิดฝาผนัง สะอื้นจนตัวโยน ปล่อยให้ความเสียใจพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยดน้ำที่รินอยู่บนพวงแก้มเป็นทางยาว

 

ณ เวลานี้เธอเกลียดเบรย์เดนเป็นที่สุด คนใจร้ายไม่ถนอมน้ำใจกันบ้างเลย ข่มเหงรังแกเธออย่างเอาแต่ได้

 

แค่คำพูดของคนเลวๆคนหนึ่งทำกับเธอได้ถึงขนาดนี้ ช่างใจดำนัก ไม่รู้จะโกรธใครดี โกรธเบรย์เดนที่ไม่ยอมเชื่อเธอ ซ้ำยังทำร้ายจิตใจ หรือโกรธเรณุกาที่ไปคว้าเอาคนพาลจนทำให้เธอที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ติดร่างแหไปด้วยหรือตัวเองที่โกหกเขาแต่แรก

 

ถ้าบอกความจริงซะให้เขารู้ว่าเธอเป็นคนละคนกับที่เข้าใจ มันก็คงจะไม่มีเรื่องยุ่งยากตามมามากมายแบบนี้

 

นี่เธอคิดผิดรึเปล่านะที่ปล่อยให้เรื่องมันยืดเยื้อมาจนถึงทุกวันนี้ อยากจะกลับไปเป็นรินรดาคนเดิม ไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายอีกต่อไปแล้ว

 

รินรดาอยู่ในห้องน้ำตลอดทั้งบ่าย จนกระทั่งดึกยังไม่ยอมออกมา เบรย์เดนรู้สึกเป็นห่วงมาก แนบหูฟังข้างในห้อง มันเงียบกริบ เคาะเบาๆก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ เลยตัดสินใจเปิดแง้มเข้าไป

 

เห็นเธอนั่งหมอบอยู่กับอ่างจากุซซี คงจะร้องไห้จนผล็อยหลับไป ยื่นมือไปแตะไหล่นุ่มมันเย็นเฉียบ ก็แน่ล่ะเธอไม่ได้ใส่เสื้อนี่ ชายหนุ่มย่อตัวลงช้อนร่างหญิงสาวขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ระวังไม่ให้เธอตื่น พาไปนอนที่เตียงและจัดแจงห่มผ้าด้วยความห่วงใย

 

คราบน้ำตายังเลอะอยู่บนพวงแก้มใส ทำให้คนมองยิ่งเศร้าใจอย่างคนรู้สึกผิด เอนกายลงนอนข้างๆ ประคองศีรษะเธอมาไว้บนบ่าลูบเบาๆอย่างอ่อนโยนสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำร้ายเธออีก เรื่องที่ผ่านมาแล้วเขาจะไม่ใส่ใจ ไม่ว่าเธอจะผ่านใครมา จะลืมมันให้หมด

 

รู้แค่เพียงว่าต่อไปนี้เธอจะเป็นของเขาแค่คนเดียวเท่านั้น

 

 

วันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆในยามสายส่องลอดเข้ามาแยงตา ปลุกคนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาให้ตื่นจากภวังค์ที่หลับใหล เบรย์เดนขยับกายอย่างช้าๆ ควานหาร่างอ้อนแอ้นที่เขานอนกอดอยู่ทั้งคืน ก่อนจะพบว่าตนเองนอนอยู่เพียงลำพังไร้เงาคนข้างกาย

 

ลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก สะบัดผ้าห่มออก ลุกเดินไปที่ห้องน้ำ มันก็ว่างเปล่าเช่นกัน เริ่มใจเสียทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัว ทั้งประหลาดใจว่าทำไมเขาต้องเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้ มันวุ่นวายสับสนในใจ อยากให้เธออยู่ในสายตาเขาตลอดเวลา

 

ยามเมื่อไม่เห็นหน้ามันก็แทบจะคลั่ง ได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ ไมเคิลแง้มประตูเข้ามา

 

แกเห็น...

 

ออกไปเดินเล่นครับเขาตอบก่อนที่ชายหนุ่มจะถามจบ เบรย์เดนถอนใจอย่างโล่งอก แวบหนึ่งคิดว่าเธอจะหนีไปเสียอีก คุณเบรย์เดนไม่ต้องห่วงนะครับ ผมให้อองรีแอบตามไปคอยดูแลเธอแล้ว

 

ไมเคิลมองดูเจ้านายหนุ่มที่มีสีหน้ากังวลใจ เห็นทีคราวนี้เบรย์เดนคงจะหลงเสน่ห์สาวงามจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว ดูจากท่าทีกระวนกระวายใจเมื่อตื่นมาไม่เห็นเธอ

 

บอกได้เลยว่าหญิงสาวมัดใจเขาอยู่หมัดโดยไม่ต้องลงทุนทำอะไรมากเลย

 

กลัวเธอหนี ก็อย่ารังแกเธอสิครับ

 

ไมเคิลพูดลอยๆขึ้นมา เบรย์เดนหันไปขึงตาใส่อย่างรำคาญใจ มันยังอมยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้ ชะรอยว่าเมื่อคืนพวกนี้คงจะได้ยินหมด

 

อย่ามาสู่รู้ชายหนุ่มบอกเสียงแข็งไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่า เขาแพ้แล้ว เกมนี้ที่ตั้งใจจะเป็นคนคุม ตอนนี้กระดานพลิกหมดเลย

 

กลายเป็นว่าเธอเข้ามาควบคุมจิตใจเขาจนไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

 

ริมหาดอีกฟากหนึ่งของเกาะ ส่วนนี้เป็นส่วนด้านหลังจึงไม่ค่อยมีคนมา หาดทรายสีขาวทอดยาวตามเวิ้งอ่าว เกลียวคลื่นสีขาวสะอาดตาม้วนตัวช้าๆเข้าหาฝั่ง ลมอ่อนๆหอบเอากลิ่นเค็มของทะเลสีครามโชยมา

 

รินรดาเดินเลาะไปตามริมหาด ก่อนจะนั่งลงใต้ต้นมะพร้าวต้นหนึ่ง ดึงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ ยามนี้จิตใจสับสน อยากได้ใครสักคนรับฟัง ลังเลว่าจะโทร. หาใครดี หญิงสาวนิ่วหน้าเหมือนคิดหนัก

 

ก่อนตัดสินใจโทร. หาเรณุกา เสียงหัวเราะดังลอยมาตามปลายสาย หลังจากที่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หล่อนฟัง

 

ก็แค่นิดๆหน่อยๆเองน่า เธอจะคิดมากทำไมกัน

 

นิดหน่อยเหรอลองมาโดนจับแก้ผ้ามั่งไหมล่ะ

 

รินรดาขึ้นเสียงอย่างมีอารมณ์ เรณุกาทำเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาซะเหลือเกิน แต่สำหรับเธอมันคือความอัปยศที่จะไม่มีวันลืม

 

 

เอาน่า ทำอย่างกับไม่เคย

+++++++++++




แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : ตอน 7 (50%)
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  16
Visits:  722,087
Today:  124
PageView/Month:  39,264